Bright sides

Het slechte. Het is ingewikkeld, maar het komt er op neer dat M. vanochtend op zijn werk te horen kreeg dat zijn functie niet langer zal bestaan na de fameuze herstructurering van het bedrijf, waarbij vijftig procent van de werknemers de deur wordt gewezen. Zo iets als een doodsvonnis dus, enfin, voor wat zijn job betreft. Door één of andere wet in België moet er een soort afkoelingsperiode gerespecteerd worden en mogen ze nog niet weten wie er nu precies ontslagen wordt, maar dit klinkt niet goed.

Terwijl ik hier op het puntje van mijn stoel zit te wachten op meer nieuws en ongeveer vijftig keer per minuut mijn email controleer, lees ik dat ik als eerste ben gerangschikt voor een job waarvoor ik heb gesolliciteerd. Niet de job van mijn leven (halftijds om te beginnen), maar wel iets beter dan wat ik nu doe, iets waar ik veel zin in heb,… Goed nieuws dus.

En ja, natuurlijk voel ik me schuldig, dat ik al weken depressief rondloop, en ik luidkeels verkondig dat mijn leven een continu falen is en niemand van mijn uitzonderlijke kwaliteiten (eheu eheu) wil gebruik maken, terwijl M. er als altijd vrolijk en zelfzeker bijloopt… Maar, eerlijk waar, mijn kwaliteitjes zijn niets vergeleken bij die van M. Duimen maar dat het goedkomt.

Vanmorgen in de tuin:
“Moet jij in de vakantie naar school?” hoor ik mijn zoontje aan het buurjongetje vragen.
“Naar het speelplein, bedoelt hij” verbeter ik snel. Het speelpein is nu heel toevallig op een school.
“Nee hoor”, antwoordt het buurjongetje, “ik moet héél de vakantie niet naar school, ik mag héél de vakantie naar pretparken gaan en met videogames spelen”.
“Vooral dat laatste zeker”, dacht ik, maar ik zei het maar niet luidop.
“Mama, ik wil ook niet naar school” zegt mijn zoontje dan. “Lap” denk ik.
“Je moet je niet laten beïnvloeden door M.” zeg ik streng. Deze boodschap is vooral tegen de 8-jarige M. gericht, want weet mijn 4-jarige wat het woord “beïnvloeden” betekent.
Een tijdje later moeten we vertrekken. “Komaan, of we zijn te laat” zeg ik gewoontegetrouw, vakantie of school be it.
“Ja, vertrek maar snel” zegt M. “als ik naar het speelplein zou mogen, zou ik direct vertrekken”…
Hij had de boodschap begrepen. Niet slecht voor een 8-jarige. Maar toch ook wel wat zielig want ik denk niet dat het helemaal gelogen was.

Ellende. Pure ellende. Armoede, afzien, honger, …
Waarom hou ik toch zo van dramatische verhalen à la Angela’s Ashes ? Om mijn eigen (duizend maal kleinere) problemen even te vergeten ? Lees ik gewoon om dezelfde redenen waarom mensen naar Thuis kijken: omdat u druk maken in andermans problemen toch zo veel ontspannender is ?
Maar: ter verdediging van mijzelf. Er zijn toch nog een paar andere redenen waarom ik van dit boek hou. Ik hou van emigratieverhalen (en waarom juist weet ik ook niet: omdat ik zelf zo graag wil emigreren?). Ik hou van verhalen die een heel leven vertellen en liefst ook nog het leven van de kinderen en de kleinkinderen en de achterkleinkinderen; Ik hou van boeken die je de geschiedenis beter doen begrijpen. Ik hou van de Verenigde Staten en zijn aantrekkingskracht. Ik hou van verhalen waarin ondanks alles vriendschap, solidariteit enz. zichtbaar wordt. Ik hou van boeken waarin niet alles goed afloopt maar er toch nog een sprankeltje hoop overblijft.
En dit boek van Melania Mazzucco, Vita, heeft het allemaal. Het gaat over Italianen die op zoek gaan naar een beter leven in Amerika aan het begin van de 20ste eeuw.
En het is mooi.

feeling nostalgic

Citaat uit Portrait of an Artist as a Young Man (James Joyce)
Altijd mooi gevonden. Soms troostend.
“You made me confess the fears that I have. But I will tell you also what I do not fear. I do not fear to be alone or to be spurned for another or to leave whatever I have to leave. And I am not afraid to make a mistake, even a great mistake, a lifelong mistake and perhaps as long as eternity too.”

Ik denk dat mensen de wereld graag in twee verdelen in functie van hun eigen ervaringen. Ik las ooit dat Kristien Hemmerechts de wereld verdeelt in wie al een dierbare verloor en wie niet. Mijn verdeling is platter, nog Amerikaanser, maar ik kan het niet helpen. Vaak vraag ik me af aan welke kant de mensen die ik ken zouden gestaan hebben tijdens WOII. Ik weet het. Het is een beetje een good guy – bad guy spelletje, maar voor sommige mensen zie je het gewoon voor je: met uniform en al, misbruik alom. Of in sommigen zie ik de brave meelopers, die alles zien en weten en niks durfden zeggen. En af en toe ontmoet ik een held, een stille uitzondering.

En tja, ook bij mijn werkgeefster heb ik nogal een precieze voorstelling. Nu wil het toeval (een beetje geholpen door google) dat ik ontdekte dat er ergens een monument aan mensen met dezelfde achternaam is gewijd (afkomstig uit hetzelfde stadje) dat nogal in trek is bij extreem rechts. Het is een ingewikkelde geschiedenis en het betekent nog niet dat haar familie ronduit collaborateur of meer van dat alles was, maar het komt in elk geval niet uit de tegengestelde richting. Toeval ?  

Ik weet het. Ik moet misschien mijn psy eens contacteren.

Daar ben ik mee opgestaan. Met hoofdpijn. Ik zie de wereld (die ik anders al redelijk passief beschouw) nu door een filter van mijn kwaal. De bel klinkt onmenselijk hard, de poetsvrouw blijft onnoemelijk lang (waarvoor ik haar trouwens wel dankbaar ben), het licht schijnt wreedaardig hard, de kinderen maken nog meer ruzie dan anders en vooral, het bed lonkt onweerstaanbaar.
Sorry, kindjes, dat ik jullie naar die na-opvang heb gestuurd en jullie hiervoor heb omgekocht met bokes choco. Jullie papa zal het vanavond weer geursgewijs vaststellen (“altijd als ze naar de na-opvang zijn geweest hebben ze die geur weer”), maar dan ben ik al weg. Mijn cursisten gaan trotseren. Ik zal u niet vertellen hoe hun eisen over volwassenenonderwijs door mijn hoofdpijnfilter klinken.

Wat een jaar was dat. Tussen september en december de thesis afgemaakt, in de december de verdediging, de vakken van de lerarenopleiding, ondertussen voor de eerste keer lesgeven. Het tweede semester was/is rustiger. Ik heb het wat rustiger aan gedaan voor wat de lerarenopleiding betreft, en besloten dat ik die ook in twee in plaats van één jaar kan afmaken. Voor het academische heb ik niet gedaan wat ik eigenlijk moest doen : mijn thesis in boekvorm herschrijven (hoe dat gaat aflopen weet ik zelf nog niet). Het lesgeven ben ik nu wat meer gewoon en ik kan al iets meer ontspannen naar de lessen. En ik ben rustiger met de kinderen, heb meer geduld als ze moe of lastig zijn (en god, dat kunnen ze) en kan ze bijna elke dag van school afhalen (omdat ik ’s avonds lesgeef)… Kortom, alles gaat goed, of toch, veel, in elk geval. Het blijft wel wat knagen dat ik zo veel jaren aan dat doctoraat heb gewerkt en dat ik er nu eigenlijk niks mee doe (kan doen…). In het onderwijs waar ik nu sta, hebben collega’s van mijn leeftijd ook veel meer ervaring, en zijn ze meestal al vastbenoemd (wat dan weer voordelen oplevert zoals recht op loopbaanonderbreking, ouderschapsverlof, pensioenopbouw enz.). Ook dat is gek. Binnenkort weet ik of ik al dan niet een postdoctoraat kan krijgen. De kans is kleiner dan 1 of 3, en ik vrees niet dat ik tot de kanshebbers hoor. Toch kan ik het niet helpen er stiekem op te hopen, ook al weet ik dat ik op die manier weer héél ontgoocheld ga zijn, en een paar weken met een pestbui ga rondlopen. Maar wat ik dus wou zeggen: ondertussen probeer ik toch weer als een min of meer tevreden mens door het leven te gaan. Kwestie van dat mijn familie ook nog iets aan mij heeft.

Mijn zus is vandaag ontslaan op haar werk. Ze was net voor de crisis (een paar maanden geleden) van job veranderd, en dat bleek achteraf niet zo’n goed idee. Het is niet meteen een financiële ramp (ik hoop toch dat ze recht heeft op een werkloosheidsuitkering), maar haar zelfbeeld was echt al niet van de allerhoogste en ik heb schrik dat ze in een (nog meer) negatieve spiraal terechtkomt.

Ik voel me een beetje als een mama waarvan het kind komt vertellen dat ze op school niet mogen meespelen. Het liefst van al wil je de dader zelf ne goeien doef gaan verkopen, maar verstandig als ik ben reken ik alleen op het lot. Hierbij dus: moge het lot deze werkgever voorzien van een lang en ongelukkig leven, met eeuwige werkloosheid en publiek gezichtsverlies…

Zoals al die gelukzakken die in het onderwijs staan, heb ik twee weken paasvakantie achter de rug. Met de kinderen alleen treinsgewijs naar Frankrijk gespoord (naar mijn ouders), filmbezoek, ramenobsessie gekregen (ja, na 30 jaar verdringen begin ik toch nog op mijn moeder te lijken -> wat is er mooier dan een proper venster?), ….

Nu terug naar het echte leven van de werkende mens. Eerlijk gezegd, na twee weken intensief samenleven met mijn kinderen, ben ik blij efkes van hen af te zijn. Met het vooruitzicht op hun schooldag vond ik ze vanochtend weer eerder schattig (nadat ik ze veelvuldig heb vervloekt tijdens die vakantie), vooral als ze verklaren met elkaar te trouwen… Sinds ik eens uitlegde dat soms ook mannen met mannen kunnen trouwen -en vrouwen met vrouwen- zien ze hierin geen problemen meer. Ik probeerde er nog iets tussen te krijgen over een verbod op huwelijken tussen bloedverwanten, maar daar hadden ze geen oren naar.

Terug naar mijn veeleisende (maar vaak sympathieke) volwassenen, is andere koek. Iets minder enthousiast dan mijn eigen kinderen, begin ik er terug aan, na alles schandalig te hebben verwaarloosd tijdens de vakantie. Een mens moet werken voor zijn geld, hè. That’s life.