34

Vandaag word ik 34 en dacht ik aan veel dingen.

Ik dacht aan mijn werk en hoe sterk dat mijn leven beïnvloedt en ik vroeg me af of ik tevreden moest zijn.

En daarom dacht ik ook aan anderen. Ik dacht aan het Italiaanse meisje dat lesgeefster is en dat elke dag om vier uur opstaat om de trein naar Rome te nemen  en om daar te wachten tot ze al dan niet wordt opgeroepen om een vervanging te doen. Al tien jaar lang.

En ik dacht aan de moeder van de vriend van mijn zoon die niet gaat werken en geobsedeerd is door de schoolresultaten van haar kinderen en van andere kinderen.
En ik dacht aan Mme Zsazsa die zegt dat ze in het leven enkel dingen doet die ze graag doet.
En ik dacht aan mijn eigen job en aan de dingen die ik geleerd heb. Aan de ongelooflijk verschillende cursussen die ze me al hebben doen geven en aan de vele keren dat ik met overtuiging verkeerde dingen zei en achteraf met hangende pootjes moest terugkomen.
En ik dacht aan al de verspilde uren op het internet en aan alle nuttige dingen die ik in die tijd had kunnen doen.

En ik dacht aan de succesvolle collega’s bij wie alles van zelf lijkt te gaan en wiens publicatielijst tien keer langer is dan de mijne.

En ik dacht aan mijn vrienden opvoeders die thuiskomen na hun dagjob en er honderd procent voor de kinderen zijn.

En ik dacht aan de moeder van een ander vriendje met een fulltime bedrijfsjob die dezelfde strijd strijdt als wij en me belt als ze niet op tijd in de naschoolse opvang geraakt.
En ik dacht aan oudere mensen die me zeiden dat ze geleefd hadden voor hun job en op oudere leeftijd vaststelden dat het niet de moeite was geweest.

En ik dacht aan de sympathieke collega’s en hoe goed ik hen ken en hoe ik hen zou missen als ik de deur daar dichttrek.

En ik dacht aan de slangen en haaien waarvan er een paar mooie exemplaren zijn tussen mijn collega’s.

En ik dacht aan de studenten die ik bij thesissen begeleid heb en aan hun dankbaarheid voor het werk dat je voor hen deed, en ik dacht hoe onervaren ik daar nog in ben, en hoe veel beter ze af zijn bij ervaren collega’s.

En ik dacht aan de studenten die bij de evaluaties van de cursussen op onverbloemde manier mijn lessen de grond in boren.  En aan de studenten die bescheiden en vriendelijk hun mening uiten.

En ik kwam tot een besluit: het besluit dat niets besloten kan worden. Dat mijn werk complex is zoals het leven zelf. En dat als ik niet ‘judgemental’ wil zijn over anderen en hun doen en laten, ik dat ook niet meer moet zijn over mijn eigen keuzes. Ik ben er in terecht gekomen en als ik alles op voorhand had geweten was ik hier waarschijnlijk allemaal nooit aan begonnen. Maar nu zit ik op de trein en voorlopig rijd ik verder. Ik zie wel waar ik uitkom.

Moeilijk

Damn, wat valt het me moeilijk dat die ene collega me zo op de korrel nam vandaag. Ze verwijt me van alles en nog wat en over sommige dingen heeft ze gelijk. Maar ik had nooit gedacht dat ze zo ‘judgemental’ zou zijn. Haar woorden blijven door mijn hoofd spoken. En ik weet het, het leven is kort en er is zó véél meer dan werk. Maar als je een paar jaar met iemand samenwerkt, dan wordt die persoon toch ook een beetje een vriend? Of voor mij dan toch. Maar blijkbaar niet voor de collega die schrikt heeft voor haar job en mij als zondebok wil zien.

Ik weet het. Het is allemaal wat mysterieus geformuleerd. Ik wilde gewoon even laten weten dat ik me er niet goed bij voel. Helemaal niet. En dat ik eigenlijk heel boos ben. En dat ik veel zin heb om wrede wraakplannen te smeden bij zoveel onbegrip. En dat dat wel triestig is, want dat ik tot gisteren dacht dat de persoon in kwestie een van mijn betere vrienden was.

Voilà, seh, het is eruit. Nu kan ik beginnen te relativeren. Oef.

lang geleden

Indeed, lang geleden. En al een jaar verder. Er is nog niet heel veel veranderd. Ik werk nog altijd op hetzelfde werk (met nog een contract tot september 2014), het is nog altijd een gevecht om alles op tijd klaar te krijgen en activiteiten kinderen en werk met elkaar te combineren. We hebben afgelopen jaar toffe dingen gedaan met als hoogtepunt onze reis naar Noorwegen. Ook enkele trieste momenten met vooral een huwelijk van een familielid dat aan het stuklopen is. We staan erbij en we kijken er naar.

Voornemens voor het nieuwe jaar ? Veel bij de familie zijn, alles zo goed mogelijk doen, in het huis werken, een A1 publiceren….

En tenslotte voor mijn schaarse lezers: beste wensen.

Pleegkind

Het speelt al enkele jaren in mijn hoofd. Het hoofdstuk biologische kinderen sloten we af na twee kinderen. We hebben er lang over nagedacht en we zijn nogal overtuigd. We hebben twee gezonde kinderen en een derde zie ik niet meteen zitten. Is het dan raar om te denken aan een pleegkind? In mijn ogen is dat anders. Dat kind is er nu eenmaal al maar kan tijdelijk niet opgevangen worden. Het idee is te wachten tot ik (eindelijk) een vaste job heb. De kinderen zijn nu bijna 7 en 8 (januari 2013). Wachten tot ze 11/12 zijn ? Dat is in 2017. Of toch maar vroeger ? Als die vaste job er is ? Weer een motivatie om me daarvoor in te zetten.

One of those days

Deel 1: De botsing

Er zijn zo van die dagen waarop alles op het verkeerde moment lijkt mis te lopen. Je hebt je zoontje naar de atletiek gebracht en bent thuis met je ander zoontje die je onophoudelijk over Pokemonkaarten onderhoudt, een voor jou onbegrijpelijke wereld. Dan belt je zus om te vragen of je nog een halloweenverkleedpak op overschot hebt en voor je het weet moet je in de auto springen omdat het later is dan gedacht. Vlotjes rijd je door de straten tot… boenk. Alweer ergens tegen gereden. De band is zo plat als een vijg en je slingert verder over de straten. Je weet dat je zoontje van zes alleen staat te wachten dus beslis je  door te rijden.

Deel 2: de wegenhulp

En dan komt na veel vijven en zessen eindelijk de man van de wegenhulp.

- Heeft u een reserveband ?

- (ik) Euh, geen idee.
- (meneer wegenhulp) roloogt en fronst de wenkbrauwen..

-(meneer wegenhulp) wilt u even het wiel rechtzetten?

-(ik stap naar het wiel om het recht te zetten)

-(meneer wegenhulp) nee, zo gaat dat niet lukken. Met het stuur.

-yeah, right.

En de echtgenoot, die zit juist op het vliegtuig VS-België. Die moet je morgenochtend bij aankomst nog even vertellen dat alles goed is gegaan behalve met zijn nieuwe bedrijfswagen waar nog even een thuiskomertje op zit.

Het was trouwens de vierde keer dat mij zoiets overkomt. Leid ik aan troittoir-blindheid ? Zijn er nog bandenstukrijders onder jullie? Of moet ik naar de bandenpsycholoog?

Maar er zijn ergere dingen, dat wel.

smammas!

Een groep vrouwen die strijdt en zingt voor de onafhankelijkheid van hun kinderen. Het is een gekend probleem dat de jongeren in Italië (en nu ook steeds meer in de rest van Europa) lang thuis blijven wonen. Het is gedeeltelijk cultureel bepaald, maar wordt absoluut in de hand gewerkt door de crisis. Het is steeds moeilijker voor de jongeren om buitenshuis te gaan wonen. Vaak ontbreekt ook het vertrouwen van ouders in het kunnen van de jongeren. En de jongeren weten vaak niet beter dan in hun situatie te berusten. Absoluut hilarisch hoe deze  mamma’s het probleem aankaarten  en zo hopen een mentaliteitswijziging teweeg te brengen. De aanbevelingen uit de tekst zijn uiteraard ironisch.

Smammas!

Ook al is het augustus kleed je goed aan

anders is mama ongerust

doe je truitje aan, zet je wekker aan

heb je al gebeld voor dat werk ?

met al het geld dat je vader en ik hebben uitgegeven

om je te laten studeren

waar ben je geweest ? je bent een ramp

dit huis is geen hotel

is dit nu een uur om thuis te komen ?

ik ben je huisslaaf niet

hoe zie je er nu uit, wat een schmink

je gaat toch niet ook vanavond uitgaan?

zet de radio zachter, doe de computer uit

je hebt toch wel schone sokken aan?

jij gaat niet naar dat concert

dat is voor losgeslagen geesten

Zolang je hier woont

hebben papa en ik het voor het zeggen

probeer dus te ontmoederen

zodra je kan

als je die piercing zet verander ik het slot

zit eens recht met die rug

of ik neem je kapsel eens onder handen

Heb je gegeten, je ziet er onverzorgd uit

hoe laat kwam je thuis
je broer die is flink

en gesetteld!

Ochtendrituelen

Zoon 1:

6.50 wekker loopt af. Zoon springt uit zijn bed. Doet (door mama) klaargelegde kleren aan, gaat naar beneden, ontbijt, gaat naar boven, poetst de tanden, maakt huiswerk tot papa zegt dat het tijd is om naar school te vertrekken

Zoon 2:

rond 7.20 gaan we een kijkje nemen en zeggen we dat hij moet opstaan. hij blijft nog een kwartiertje liggen. Na meermaals aanmanen staat hij op. Hij gaat naar beneden om te eten. Na aandringen gaat hij naar boven om te kleden. Na aandringen poetst hij de tanden en is hij net op tijd klaar om te vertrekken.

Het zal u misschien niet verbazen als ik zeg dat de tweede zoon het meest op ons lijkt. Mochten we niet beter weten, we zouden denken dat zoon 1 van vreemden komt.