Bright sides

Alles lijkt perfect. Ons ma is de kinderen gaan halen (en dat gebeurt niet zo vaak). Man is nog op werk. Ik kom alleen thuis en stop bij onze buurtfrituur. Perfecter kon het niet, was het niet van deze fatal error. Net voor ik knus mijn huisje binnen wil stappen haal ik de post uit. Er zit een brief van het FWO (fonds voor wetenschappelijk onderzoek) in. De beloofde feedback over mijn geweigerd project. Niet opendoen, denk ik. Maar ja, zodra ik aan tafel zit met mijn frietjes doe ik het toch maar.
De eerste zin zegt me dat ik een goeie kandidaat ben (en dat was het enige positieve dat ze konden bedenken) maar dat mijn wetenschappelijke output te beperkt is in vergelijking tot mijn anciënniteit… (merci, hè, en in vergelijking tot mijn biologische output ? Ah !). De rest van de brief is doorspekt met uitdrukkingen als “wetenschappelijk niet onderbouwd”, “onduidelijk”, “vrij banaal”, “even vanzelfsprekend als banaal en in feite overbodig”….
Hier staan mijn frietjes nog sè. Pff.

Barba-no (die we nu vaker Barbabravo noemen) ging gisteren vol trots naar de eerste kleuterkas. (na het zomerklasje van vorig jaar). We zijn een tijdje thuis en ik vraag hem wat dat rood vlekje onder zijn oog eigenlijk is. “Ah, dat”. “Er waren twee toiletten en drie kindjes”.

That says it all.

Barbaforte is gisteren naar de tweede kleuterklas gegaan. Dit was in een nieuw gebouw met nieuwe juffrouwen, op enkele kilometers van de “eerste kleuterklas”. Mama en papa waren zenuwachtiger dan hemzelf. Zijn nieuwe “school” heeft een hele mooie grote tuin om in te spelen. Mama en papa stonden achter het raam te kijken hoe flink hij toch met de andere kindjes speelde (wij zijn allebei licht asociaal en verlegen en kijken vol verwondering naar die zelfzekere creatuur). ”Goh, ik zou hier wel heel de dag kunnen staan kijken”, zei M. Tja, en dan smelt ik weg. Zone papa, wie zou dat niet willen ? En dat hij zich normaal niet bezighoudt met de boterhammekes en de uitstapkes en het oudercontact en de betaaldag enz., ‘t was hem ineens allemaal vergeven.

Beste B.,

Ik begrijp het. Na de eindspurt naar het doctoraat, na het lesgeven en het les volgen, na het werken had je nood aan wat pauze. Maar nu zijn we ondertussen anderhalve maand verder.Je hebt twee weken aan de zee liggen niksen, vervolgens een week aan een zwembad,en vooral: je zit nu al anderhalve week voor je computer zonder iets nuttig te verrichten. Het is tijd voor verandering.

Waarom je niks doet is me niet duidelijk. Maar laat me je tenminste een paar redenen vinden waarom je wel iets zou kunnen doen. Omdat je je dan 10 kilo lichter gaat voelen. Omdat je vervolgens ook 10 kilo, of toch 5, kan worden omdat je eindelijk eens kan gaan sporten. Omdat je dan niet voor niks je kinderen hebt wandelen gestuurd bij je schoonouders. Omdat je dan de volgende vakantie eindelijk wel eens een vakantie met je kinderen kan doorbregen. Omdat je dan, als je dat wilt, een punt kan zetten achter je academische carrière en een nieuwe carrière kan beginnen. Voor toptennister, advocaat in New York, hartspecialiste  zal het wat laat zijn, maar voor pakweg kleuterleidster, circusartiest (hoewel), zelfs echtscheingsadvocaat of schrijver ben je nog net op tijd.

So deam you. Reken af met Academia. Work.

Wow. Wat een artiest.
Ik had nog enkel wat vage herinneringen aan de CD “Am I not your girl ?” die ik in mijn middelbaretijdschool een tijd had beluisterd. En ik herinnerde me vooral haar fantastische stem.
Nu ik haar gisteren voor de eerste keer echt zag dankzij tickets van mijn zus, werd duidelijk dat ze nog niets van haar stemkracht had verloren. Er waren een paar kilootjes bijgekomen in vergelijking met het flinterdunne meisje dat destijds op de CD stond, but who cares. Ze was verder een beetje sjofel gekleed, net als haar gitarist. De oude liedjes herkende ik vaaglijk. De nieuwe liedjes waren soms christelijk geïnspireerd en ik kon niet altijd uitmaken of ze het nu kritiek was of niet.
Vanmorgen snel ge-wikipediaat. Dat ze geen gelukkig rustig voortkwabbelend leventje heeft gehad, maakte ik al op uit de teksten van haar liedjes, maar het was misschien nog moeilijker dan ik me inbeeldde. 4 kinderen van 4 papa’s, manisch depressief, chronische spierpijn, naar eigen zeggen 3/4 hetero en 1/4 gay, zelfmoordneigingen …. Kortom, a total mess, maar misschien hoort het erbij, bij de echte artiest. Gelukkig kan er uit zoveel ellende zoiets mooi komen. Wat een troostvolle gedachte.  
Hier nog eens “don’t cry”… Niet echt representatief voor haar werk maar als vijftienjarige honderden keren beluisterd.

‘t Is misschien wat vroeg, bij dertig, maar ik ben dan ook nooit een echt kind geweest, en je mag dus gerust mijn jaartelling bij 15 laten beginnen. Inderdaad, als kind haatte ik  spelen en haatte ik school  (en ben dan uit massochistische drang er tot mijn dertigste gebleven) en kon ik het beter vinden met volwassenen dan met leeftijdsgenoten.
Maar dat is een ander verhaal. In elk geval. Sommige dagen voel ik me zo dertig. Ook al ben ik dat nu toch al een paar maanden. Dan kijk ik terug op mijn leven en op wat ik heb gedaan. En op wat ik anders had moeten doen. Meer tijd voor mijn vrienden maken, bijvoorbeeld… Of een echte job vinden, ipv aan te modderen met al die precaire contractjes, omdat je niet wil toegeven dat je maar gewoon als iedereen geld naar werk wil krijgen. En werkzekerheid. En dan vraag ik me plots af hoe het komt dat ik, op een dag die ik eigenlijk met mijn twee kindjes had kunnen doorbregen, moederziel alleen achter mijn computer zit, aan mijn ondertussen verdedigde maar nog steeds ongepubliceerde thesis te werken.  In de kantlijn schrijf ik “Hebban olla uogala nestas hagunnan hinas hic”. ”Hebben alle vogels nestjes gebouwd behalve ik”, of iets in die aard. Nooit gedacht enige verbondenheid te voelen met die middelleeuwse weemoedige schriftschrijver, of wie het ook mocht neerpennen. En mijn gedachten verdonkeren nog. Waar is dat manuscript nu, vraag ik me plots af ? En zou een gewone mens als ik het ooit mogen bekijken, of niet ? En plots overvalt me de bizarre en totaal nutteloze gedachte dat de kans dat ik zal sterven zonder dat manuscript te hebben gezien, ongeveer 100 procent is. En de gedachte, hoe absurd ook, helpt niet echt tegen de weemoed.

En natuurlijk. Ik heb een schat van een man en twee fantastische kinderen. Maar soms word ik gewoon triest. Soms knaagt er iets, zou je kunnen zeggen.  Daarom vond ik dit postje zo herkenbaar.

Ik heb dit bericht een aantal keer herschreven, maar ik krijg de tragische ondertoon (die ik wil vermijden want het past niet bij de inhoud) niet weg. Hou u vast.

Uiststelgedrag is een ziekte. Dit kan ik meer dan ooit bevestigen. Sommige mensen lijden aan depressies, aan manisch gedrag, aan op hol geslagen fantasieën, aan neuroses, aan angstaanvallen, en sommigen lijden aan uitstelgedrag.

Dat ik hier een typisch slachtoffer ben, hoeft alvast geen betoog. U ziet het namelijk wel aan mijn blog. Een keer om de drie maanden een berichtje en dat is het dan weer. Maar als het maar alleen de blog was.

Al een heel jaar stel ik uit wat ik moet doen: mijn thesis herschrijven in boekvorm. Nu heb ik me twee weken van de kinderen “bevrijd” om hieraan te werken. Ik ben bijna in de helft van de periode en heb de bewuste thesis nog niet vast gehad. Eerst moest ik mijn bureau opruimen… Hoe ik ooit die thesis afkreeg weet ik niet. Surfend op het internet (een fantastische manier van procrastineren) vond ik dat schrijven het beste middel is tegen uitstelgedrag. Ik begin dus met een berichtje hier. Wie weet. Hierbij wens ik mezelf succes om de draad ondanks alles weer op te nemen.

Het slechte. Het is ingewikkeld, maar het komt er op neer dat M. vanochtend op zijn werk te horen kreeg dat zijn functie niet langer zal bestaan na de fameuze herstructurering van het bedrijf, waarbij vijftig procent van de werknemers de deur wordt gewezen. Zo iets als een doodsvonnis dus, enfin, voor wat zijn job betreft. Door één of andere wet in België moet er een soort afkoelingsperiode gerespecteerd worden en mogen ze nog niet weten wie er nu precies ontslagen wordt, maar dit klinkt niet goed.

Terwijl ik hier op het puntje van mijn stoel zit te wachten op meer nieuws en ongeveer vijftig keer per minuut mijn email controleer, lees ik dat ik als eerste ben gerangschikt voor een job waarvoor ik heb gesolliciteerd. Niet de job van mijn leven (halftijds om te beginnen), maar wel iets beter dan wat ik nu doe, iets waar ik veel zin in heb,… Goed nieuws dus.

En ja, natuurlijk voel ik me schuldig, dat ik al weken depressief rondloop, en ik luidkeels verkondig dat mijn leven een continu falen is en niemand van mijn uitzonderlijke kwaliteiten (eheu eheu) wil gebruik maken, terwijl M. er als altijd vrolijk en zelfzeker bijloopt… Maar, eerlijk waar, mijn kwaliteitjes zijn niets vergeleken bij die van M. Duimen maar dat het goedkomt.

Vanmorgen in de tuin:
“Moet jij in de vakantie naar school?” hoor ik mijn zoontje aan het buurjongetje vragen.
“Naar het speelplein, bedoelt hij” verbeter ik snel. Het speelpein is nu heel toevallig op een school.
“Nee hoor”, antwoordt het buurjongetje, “ik moet héél de vakantie niet naar school, ik mag héél de vakantie naar pretparken gaan en met videogames spelen”.
“Vooral dat laatste zeker”, dacht ik, maar ik zei het maar niet luidop.
“Mama, ik wil ook niet naar school” zegt mijn zoontje dan. “Lap” denk ik.
“Je moet je niet laten beïnvloeden door M.” zeg ik streng. Deze boodschap is vooral tegen de 8-jarige M. gericht, want weet mijn 4-jarige wat het woord “beïnvloeden” betekent.
Een tijdje later moeten we vertrekken. “Komaan, of we zijn te laat” zeg ik gewoontegetrouw, vakantie of school be it.
“Ja, vertrek maar snel” zegt M. “als ik naar het speelplein zou mogen, zou ik direct vertrekken”…
Hij had de boodschap begrepen. Niet slecht voor een 8-jarige. Maar toch ook wel wat zielig want ik denk niet dat het helemaal gelogen was.

Ellende. Pure ellende. Armoede, afzien, honger, …
Waarom hou ik toch zo van dramatische verhalen à la Angela’s Ashes ? Om mijn eigen (duizend maal kleinere) problemen even te vergeten ? Lees ik gewoon om dezelfde redenen waarom mensen naar Thuis kijken: omdat u druk maken in andermans problemen toch zo veel ontspannender is ?
Maar: ter verdediging van mijzelf. Er zijn toch nog een paar andere redenen waarom ik van dit boek hou. Ik hou van emigratieverhalen (en waarom juist weet ik ook niet: omdat ik zelf zo graag wil emigreren?). Ik hou van verhalen die een heel leven vertellen en liefst ook nog het leven van de kinderen en de kleinkinderen en de achterkleinkinderen; Ik hou van boeken die je de geschiedenis beter doen begrijpen. Ik hou van de Verenigde Staten en zijn aantrekkingskracht. Ik hou van verhalen waarin ondanks alles vriendschap, solidariteit enz. zichtbaar wordt. Ik hou van boeken waarin niet alles goed afloopt maar er toch nog een sprankeltje hoop overblijft.
En dit boek van Melania Mazzucco, Vita, heeft het allemaal. Het gaat over Italianen die op zoek gaan naar een beter leven in Amerika aan het begin van de 20ste eeuw.
En het is mooi.