Ingedeeld onder: Senza Categoria | Tags: Italië, Lumumba, moord, morbide, murder mystery, Rudy Hermann Guede
OK. Ook dit geef ik toe. Ik wreef al stilletjes genoegzaam in de handen: de Italiaanse journalisten die wéér eens te snel waren om een buitenlander te beschuldigen (ook al bleek iedereen die vroege beschuldigingen ondertussen al vergeten), kregen ongelijk: “onze” Lumumba is vrijgelaten. Van Lumumba was geen spoor terug te vinden op de plaats van de moordscène: geen vingerafdrukken, geen voetafdrukken, geen haartje, niets … De beschuldigingen van de Amerikaanse waren op lucht gebouwd. Ze beweert in de war te zijn en zich niets te herinneren. In haar hoofd heeft ze “flash-backs” van de bewuste avond: jammer alleen dat ze niet meer weet welke van die flash-backs echt gebeurd zijn en welke niet.
Maar ondertussen is de vermoedelijke echte dader wel gevonden (ook al ontkent die nog) en het toeval wil dat hij zwart is. Sporen genoeg van de Ivoriaan Rudy Hermann Guede. De afdruk van zijn handpalm op het kussen van het vermoorde meisje (zo kwamen ze hem op het spoor), uit de autopsie blijkt dat hij een sexueel contact had met het slachtoffer op de avond van de moord, hij liet sporen na in het toilet van de kamer van het slachtoffer…
Een journalist schreef: “een moordenaar gaat, een moordenaar komt”… En geef toe, het heeft iets ironisch… Misschien heeft de Amerikaanse Amanda in haar staat van algemene verwardheid de twee zwarte mannen door elkaar gehaald ? Of wil ze de politie dat toch wijsmaken ?
Jammer wel dat extreem rechts zijn slag nu alsnog kan thuis halen. In de straten van Perugia verschenen affiches van de partij “Forza nuova” met de foto van de “nieuwe moordenaar”. Het opschrift luidt: “tegen elke soort drugs” (een verwijzing naar de drugsproblemen van Rudy) en ”God, vaderland, familie”, maar met de foto maken ze duidelijk dat ze tegen meer dan drugs alleen zijn…
Ingedeeld onder: Senza Categoria | Tags: never ending story, Thesis, uitstelgedrag
Soms wilde ik dat ik nooit ontdekt had dat de dead van deadline spreekwoordelijk is. Mijn deadline voor het hoofdstuk waar ik mee bezig ben was eind augustus en het is nu half november en ik ben nog steeds springlevend. Mijn laatste belofte was “deze week” en mijn allerlaatste volgende week.
Maar nu het goede nieuws. Het einde van dit hoofdstuk oneindig is in zicht. Het zal niet perfect zijn, maar er zitten goeie ding in… En de eerste versie zal nu echt bijna af zijn…
Cronaca nera. Ik beken. Ik volg de faits divers, in het bijzonder de Italiaanse “cronaca nera” meestal op de voet. In het laatste geval dat Italië in de ban houdt, dook de naam Lumumba op… Patrick Lumumba (bijna zoals onze “Patrice”) is een Congolees die een café heeft in Perugia, daar getrouwd is en een kind heeft. Hmm… Lumumba. Misschien een veel voorkomende naam in Congo, dacht ik. Tot ik enkele dagen later ergens las dat de “Italiaanse” Lumumba die genoemd wordt in een moordzaak (maar misschien wel onschuldig is), de kleinzoon is van “onze” Conglolese en vermoorde Lumumba…
De moordzaak. Een Britse erasmusstudente wordt dood teruggevonden in haar studentenkamer in Perugia. Kort daarna worden drie mensen opgepakt: haar Amerikaanse kamergenote, de Italiaanse vriend van deze laatste en tenslotte Lumumba. Ondertussen vonden ze het DNA van het vermoorde meisje op een mes van de Italiaanse vriend en lijkt het er meer en meer op dat Lumumba met de hele zaak niets mee te maken heeft.
De pers. Nog maar eens stond de Italiaanse pers de eerste dagen na de moord klaar om meteen de buitenlander, Lumumba in dit geval, als “hoofdverdachte” aan te duiden. Dit gebeurde ook al toen vorig jaar in Erba een tilt geslagen koppel twee buurvrouwen en een kind doodde. De Tunesiër Azouz, echtgenoot van de vermoorde moeder en vader van het kind, zou de schuldige zijn. Later bleek dat hij in Tunesië zat toen de moorden gebeurden. Op één of andere manier vond ik de link tussen de twee “Lumumba’s” wel verrassend, ook al is het wel triest voor de Italiaanse Lumumba dat hij zo in het nieuws komt. Misschien stof voor een boek ?
Ingedeeld onder: Senza Categoria
Ik speel al een tijdje met het idee om een Belgische vlag op te hangen. In het Brusselse is dat waarschijnlijk geen uitzondering, maar hier in dit pietepeuterige dorpje rond Antwerpen zie je er eigenlijk geen. Ik geef het toe, behalve de tijd en inspanning naar de winkel te stappen (maar welke winkel eigenlijk ?), het vooruitzicht een vlag werkelijk te moeten ophangen zonder dat die de eerste dag al wegvliegt, houdt ook de gele Vlaamse vlag van onze buren mij een beetje tegen… Wanneer mijn vlag er eindelijk zal hangen, zal de regering waarschijnlijk net gevormd zijn….
Ingedeeld onder: Senza Categoria | Tags: doctoraat, kinderen, prijs, verbaasd, verdiend, vrouw
Ik een prijs ? Jawel hoor. Als “verdienstelijke doctoranda” dan nog, met de nadruk op de -a…. Genderrelated factoren speelden een grote rol. Dus twee kinderen tijdens het doctoraat… dat brengt op ! Hoewel. Het is toch wel een klein beetje verdiend. Ik ben en blijf een beetje ontgoocheld over het feit dat ik geen ouderschapsverlof kan opnemen (tenzij onbezoldigd), geen verlenging krijg zoals bij andere beurzen wel het geval is …. Maar het is en blijft een beetje grappig, ik die een prijs win !
Ingedeeld onder: Senza Categoria | Tags: never ending story, Thesis, uitstelgedrag
Weinig inspiratie, dus tijd om deze nog eens op te halen…
Ingedeeld onder: Senza Categoria | Tags: concert, Italië, links, petit bonheur de ma journée, vader en zoon
Ik ben dit weekend naar Italië geweest, om er een concert van de zanger Francesco Guccini bij te wonen (tussen de verplichte familiebezoeken door). Deze nu al 67-jarige “cantautore” (zoiets als kleinkunst-zanger) leefde lange tijd in Bologna, la “rossa” (het rode Bologna) en niet zonder reden. Hij is duidelijk links geëngageerd – ook in zijn liedjes – en trekt ook een duidelijk links publiek. Che Guevara-vlaggen wapperden dan ook alom op het concert. Jammer genoeg was de audio niet ideaal, en had ik soms moeite om te horen wat Guccini tussen zijn liedjes te vertellen had.
Maar dit is een site van “bright sides” en vooral van kleine verhaaltjes “that make my day”. Daarom dit. Naast ons zat een vader van rond de vijftig met een tienerzoon. Voor het concert (we waren ongeveer twee uur te vroeg om goede plaatsen te hebben) ging de zoon af en toe naar een groepje vrienden die wat verderop zaten en de komst van de vader leek eerder ongewenst of, in het beste geval, een noodzakelijk kwaad. Maar tijdens het concert zongen ze samen gezellig mee met de liedjes en ging de zoon knus tegen de vader aan zitten. We zaten namelijk op de grond en na een paar uur is iemand tegen wie je kan aanleunen best welkom. Ik zag ze zo samen zitten thuis in hun woonkamer voor een film. Ik geef toe, de algemene euforie op het einde van het concert ging wat aan mij voorbij terwijl ik hen in de mensenmassa nog even probeerde terug te vinden, zonder resultaat.
Vanmorgen heb ik mijn oudste zoontje (zonder het te weten natuurlijk hè) zure melk voorgeschoteld. Hij is nog net te klein om mij te kunnen melden: “mama, de melk is zuur”, maar hij zei wel: ”Er zit een beetje zeep in mijn Piet Piraat”. Piet Piraat is zijn kopje waar een Piraat op staat. En ik denk dat hij al wel een vaker “zeep” heeft gegeten. Niet alleen door in zeep te bijten toen hij kleiner was, maar ook door geregeld van het washandje te proeven en wat badwater te drinken… Toegegeven, heel direct had ik het niet begrepen, maar ik heb zelf even van de melk met zeep geproefd, en wist toen dat het geen aanrader was.
Ingedeeld onder: Senza Categoria
Op aanraden van medeblogster Sandrissimo, ben ik naar WordPress gekomen… Het “design” is nog niet helemaal wat ik wil, maar ik heb nog even weinig tijd om er verder aan te werken… Straks ga ik mijn zoontje halen en ik moet nog iets afwerken voordien.
Vandaag de vuurdoop van de na-opvang…. De reden waarom ik ineens weer ben aan het rushen op werkgebied, is dat er waarschijnlijk ergens een halftijdse job vrij komt en er weer een sprankeltje hoop is voor na het einde van mijn contract eind januari. Maar… de thesis moet wel af zijn ! Dus voortdoen voortdoen voortdoen.
Ingedeeld onder: Senza Categoria | Tags: kinderen, school, werken en kinderen
Ons oudste zoontje is vandaag voor de eerste keer vol enthousiasme naar school vertrokken. Hij heeft zich wel vastgeklamp aan de leerkracht en haar volgens mij voor heel de dag niet meer losgelaten. Om 15.20 zit zijn eerste dag er al op en vandaag ga ik hem dan ook nog eens zelf afhalen. Morgen gaat hij met het “busje” naar de na-opvang…En om ook mijn toch al korte werkdag nog wat in te korten, begon ik deze nieuwe blog…
