Bright sides

Life can be short. Een aantal weken geleden begonnen twee oud-klasgenoten adressen te verzamelen om een reünie te organiseren.  Het was heel gek om ineens mailtjes van mensen te krijgen die je tien jaar niet meer hebt gezien of gehoord.Een van die twee was een meisje dat nog steeds samen was met een jongen uit onze klas. Maandagochtend schreef dat zelfde meisje ineeens een mail om te melden dat de jongen met wie ze samen was (andere klasgenoot dus) overleden is na een ongeluk. Hij is ergens op een vrij rustige weg uit de bocht gegaan en tegen een vrachtwagen gereden.Gisteren werd hij normaal 29.

Zucht. Om eerlijk te zijn, had ik deze jongen nooit erg sympathiek -een beetje onsympathiek ook- gevonden, maar dit… Ik weet ook niet zo goed wat te doen met de begrafenis… Had hij me uitgenodigd voor een verjaardagsfeest, zou ik nooit gegaan zijn…. Maar ja, een begrafenis is toch ook niet te vergelijken met een verjaardagsfeest. En uiteindelijk doe je het toch ook voor de “overlevenden”.

Ik herinner me nog de dag dat mijn ouders naar de begrafenis zijn gegaan van een oude klasgenoot van mijn vader. Die man was piloot en had op een van zijn vele reizen aids opgelopen, toen de risico’s nog niet zo goed bekend waren. Ik weet nog dat mijn moeder (die van hetzelfde jaar is en op de “meisjesschool” van hetzelfde dorp zat) zei: “hij is de eerste van ons om te gaan”. Die klasgenoot was veel te jong om te sterven maar toch nog een pak ouder dan de jongen die nu stierf.   

Aan dit verhaal is geen enkele bright side. Behalve misschien dat er vrijdag waarschijnlijk een soort heel triestige klasreünie van onze ex-klas zal zijn….

Voor wie zich afvraagt hoe het ondertussen in Perugia zit… Wel, de onderzoekers zijn er nog steeds niet uit. Het begint er wel meer en meer op te lijken dat er “geweld van een groep” plaatsvond. Dus zowel de mooie Amerikaanse, als de Italiaanse studax en de zwarte immigrant lijken er iets mee te maken hebben.

Eerlijk gezegd ben ik nu wel echt wat gedegouteerd geraakt. Er komen allerlei onsmakelijke details boven. Zo hebben ze nu weer het dna van de Italiaan op een stukje beha van het slachtoffer gevonden. Dat stukje beha was wel met een mes van de beha afgesneden… Ehem. Eigenlijk wil ik nu niet echt meer zo graag weten wat er gebeurd is….

Ik zit gevangen tussen twee verlangens. Ik probeer met heel mijn lichaam het tikken van de klok tegen te houden. Mag de tijd voor het drie uur wordt -en ik onherroepelijk aan de schoolpoort moet staan- eeuwig duren. Kon ik eeuwig verder werken, tot het “af” is. Hoe lang is het geleden dat er nog iets “af” was ? Maar op de achtergrond hoor ik de stille tranen van mijn zoontje die ik vanochtend door het raam van de school zag. Ik wil hem graag dicht bij mij hebben, hem duizend sorry’s kussen omdat ik hem daar tenmidden van de chaos wenend achterliet. Maar mezelf “zien” die zich klaarmaakt, die op de fiets stapt, die bijna stiekem luistert naar wat de andere mama’s elkaar toevertrouwen aan de schoolpoort… is moeilijk. Ik wou dat hij gewoon weer bij mij kon zijn, zoals toen hij nog in mij woonde.

Er is veel gebeurd de laatste weken. Eerst en vooral bleek ik er niet door te zijn voor mijn vertalersexamen waar ik hard had voor gewerkt. Alweer een einde van alweer een droom.  Ondertussen ben ik op vakantie geweest met mijn man (ik noem hem nu M., want “man” klinkt zo burgerlijk), een citytrip naar Lissabon, en heb ik me er wat over gezet. Mijn doctoraat is nog steeds niet af en het geld is bijna op. Behalve dat dit niet erg praktisch is, heb ik dit de laatste weken ook zoveel moeten “uitleggen” aan mensen dat ik er een beetje moe van ben geworden. Ik heb besloten er gewoon aan voort te werken tot het af is, maar de arbeidsmarkt en de “lonen” zijn erg verleidelijk . (vooral in vergelijking met die 0 euro die op mij af komt, gelukkig kan ik op de steun van M. rekenen) 

Maar dit was toch een blog over mijn bright sides, niet ? Die kleine plekjes van troost ? Wel, ik heb gelezen zoals ik al lang niet meer heb gedaan. Momenteel ben ik volop aan het genieten van een boek van een Engels-Iranese schrijfster, Yasmin Crowther, ”Saffron Kitchen”. Als ik het  uit heb, schrijf ik er misschien nog eens een stukje over. Ik begin literatuur ook meer en meer als een stukje troost te zien. Ik denk dat mijn promotor het hier niet mee eens zou zijn, en ik zeg het ook niet luidop. Hij vindt literatuur veel meer en grootster, maar voor mij is het “niet meer dan dat” (maar dat is eigenlijk heel veel).

Tenslotte wil ik mijn weinig lezers nog het allerbeste wensen in 2008. Ik beloof bij deze dat ik zal proberen jullie geduld dit jaar wat minder op de proef te stellen. ..