Ingedeeld onder: Senza Categoria
Een vriendin-collega werkte 7 jaar als assistente aan de universiteit. Met drie kinderen en veel (oa echtelijke) problemen ging het doctoraat niet snel vooruit. Ondertussen ging de geldkraan dicht (zoals bij mij) en moest ze oa door een zware hypothecaire lening ander werk zoeken.
Ik word een beetje triest als ik aan al die flarden hoofdstukken op haar computer denk, aan de tientallen gekopieerde artikels, aan de plannen in haar hoofd. Omdat ik het geluk heb en de hulp van anderen nog even onbetaald door te werken, daarom mag ik nu niet opgeven, niet elke vijf minuten pauzen, moet ik doorgaan tot het “af” is…
Ingedeeld onder: Senza Categoria
Wat een mooie film. Een Libanese film. Een vrouwenfilm. De Karamel uit de titel is de “variant” die de vrouwen gebruiken om hun huid te epileren (zoiets als warme was hier). Het verhaal speelt zich dan ook af in een schoonheidsalon, een omgeving die je misschien niet meteen verwacht van een “Arabische” film. De personages zijn vijf moderne vrouwen, vier christelijke vrouwen (van de grote christelijke minderheid in Libanon) en een moslimvrouw. Maar het verhaal gaat niet over “grote” kwesties als religie of nationaliteit maar over de heel menselijke problemen: een getrouwde minnaar, de eerste huwelijksnacht, lesbische relaties, zelfopoffering, ouder worden …
Het is eigenlijk een heel gewone film waarin niet eens zoveel gebeurt maar hij sleept je helemaal mee naar een sfeer van warme, een beetje karamel-plakkerige vrouwensolidariteit ….
Ik heb autistische kenmerken als het op het kijken van filmen aankomt. Ik wil op voorhand geen enkel commentaar horen over een film. Geen enkel. Niet ik vond het goed of ik vond het slecht. Ik kan er ook niet tegen dat er commentaar wordt gegeven tijdens een film. Soms zit ik helemaal in de sfeer, en als M. dan ineens een opmerking maakt (en hij is het type dat zich bv. ergert aan het feit dat ze de auto niet sluiten in de film en die ergernis graag ventileert) dan word ik daar helemaal uit weggehaald. Als ik ooit een moord bega, zal het waarschijnlijk zijn omdat iemand mij het einde van een film heeft verraden terwijl ik aan het kijken was.
Maar mijn eigen gedrag begint wel de spuigaten uit te lopen. Laatst was ik nl. geërgerd dat ik de titel van een film wist: “mio fratello è figlio unico”, “mijn broer is enig kind”. Heel de film zit ik natuurlijk te denken wat die titel nu eigenlijk zou betekenen. En ik verwacht natuurlijk dat er een verwijzing naar komt in de film, of meer zelfs, dat het zinnetje wordt uitgesproken, maar niets van dat alles. Volgens mij klopt de titel ook niet voor een aantal redenen, die ik niet ga uitleggen omdat ik ook liever zelf niet vermoord wordt door iemand die even maniakaal is als ik en die de film nog niet gezien heeft. Het jammere is dus dat ik in plaats van te genieten van de film heel de tijd naar de betekenis van die titel heb zitten zoeken. Behalve dit detail is het nl. echt een mooie film. Moet ik de volgende keer dan maar geblindoekt naar de videotheek gaan ?
Heel precies kan ik het me niet meer herinneren, maar ooit leerde ik in een cursus antropologie over het imponeergedrag van apen. Door op de borst te trommelen, te brullen, veel lawaai te maken… maken ze duidelijk wie de leider is. Als mijn jongste zoontje de crèche binnenkomt, doet hij meestal een dansje, gaat hij vervolgens languit op de grond liggen, en rolt zo een paar keer over… Alle peuteroogjes zijn dan op hem gericht. Dan moet ik altijd aan een klein aapje denken. Gelukkig kunnen ze geen gedachten lezen in de crèche, want mijn punten als moeder slinken daar dagelijks wegens dingen als vergeten reservekledij, het niet door hebben dat ze een knuffel mee terug naar huis geven om die te wassen (dat had ik pas door toen ze hem terugvroegen), het niet overal waar je het kan bedenken een naam op te schrijven (eigenlijk nergens zeg maar), en ja, ook door mijn zoontje daar het max. aantal uren te laten (dat is denk ik een moeder onwaardig)… Als ze zouden weten dat ik in mijn zoontje ook nog een zot aapje zie, zou ik waarschijnlijk helemaal uit hun gratie vallen (voor zover ik dat nog niet ben).
Ingedeeld onder: Senza Categoria
Onlangs kreeg mijn jongste zoontje een klein plastieken poemaatje cadeau van zijn Italiaanse grootouders. “Un puma”, dus. Het moet dat tweejarig wezentje ondertussen zijn opgevallen dat woorden in het Italiaans vaak op -a (of -o) eindigen en Nederlandse niet. Want hij vertaalt de puma altijd met “poem”, of beter nog, met “foem”, gebaseerd op zijn eigen Italiaanse versie voor puma nl. “fuma”. Ik heb hem al een paar keer willen duidelijk maken dat hij ook in het Nederlands “poema” (of “foema”) mag zeggen, maar er is niets aan te doen: “Foe-oe-oem mama!” zegt hij dan, en hij bekijkt mij alsof hij denkt: “wie is hier de foemspecialist van ons beiden?” Ondertussen heeft de foem al alle hoekjes van ons huis gezien, mag hij ’s nachts plaatsnemen in de uitgebreide zoo waarmee mijn zoontje zijn bed deelt, zijn we hem al ongeveer driehonderd keer verloren (met een gemiddelde van tien keer per dag), maar blijft hij steeds weer opfoemen, helaas.
Jullie donker donkerbruine oogjes
vier in het totaal
Jullie zacht en zachte haartjes
bruinblond en blondbruin
Jullie lauw en lauwe lichaampjes
’s morgens dicht tegen ons aan
Jullie vuil en vuile handjes
op onze pasgewassen kleren
Jullie ijs en ijzige voetjes
tussen onze warme dekens
Jullie duizend duizend traantjes
voor ruzies zonder eind
Jullie boos en boze stemmetjes
Midden in de stille nacht
Jullie kilo’s kilo’s pampers
en natgeplaste lakens
Jullie duizend duizend vlekken
Op ons tafelkleed
Ze geven onze grijze grijsheid
een heel klein beetje
kleur
Ingedeeld onder: Senza Categoria
Toegegeven, het hing al in de lucht… Berlusca heeft het weer voor elkaar gekregen. We maakten elkaar nog tot het laatste moment wijs, dat genoeg mensen nog wel gingen proberen de macht voor de scherts-cavaliere te verhinderen en toch nog op Veltroni zouden stemmen… Maar Berlusconi werd het !
Misschien moeten we wel blij zijn dat er nu terug een échte meerderheid is (en niet zo’n onstabiele constructie als onder Prodi waar iedereen bij verliest) en dat er nog eens beslissingen kunnen genomen worden; maar toch, Berlusconi ? Ma come ? Voor de Italianen in het buitenland (zoals M.) is het toch slightly embarassing als zo iemand het uithangbord van je land is…
We hadden al een film gezien, maar M. wilde nog naar een stukje van een andere film kijken, omdat hij zich nog niet echt moe voelde. Eerst wilde ik lezen, maar toen zag ik het Arabische schrift van de generiek… Hhm… Met The Kite Runner van Khaled Hoesseini nog vers in het geheugen, was ik alweer aan het wegdromen naar warme zomers en geurende olijfbomen (waar ook voor de Kite runner jammer genoeg een einde aankwam) en besloot ik toch maar wat mee te kijken.
Ik was oorspronkelijk dan ook wat ontgoocheld. Met “Au-delà de Gibraltar” was ik immers in een op-en-top Beglische film terecht gekomen. De regisseurs Taylan Barman en Mourad Boucif mogen dan wel van respectievelijk Turkse en Marokkaanse afkomst zijn, in het begin leek alles mij Belgisch: van het regenweer in de film tot het grijze bestaan in kleine huizen, met onvriendelijke mensen… en vooral de oerpessimistische blik van de filmmakers waar zelfs de gebroeders Dardenne jaloers op zouden worden…
Hier het plot: Een Brusselse jongen van Marokkaanse afkomst, Mourad, heeft net zijn diploma boekhouder op zak. Zijn vader die uit Marokko emigreerde heeft dan weer juist zijn werk verloren. Eerst hoopt de familie dat Mourad nu een nieuwe en betere kostwinnaar voor het gezin kan zijn, maar hij stoot op de racistische vooroordelen van de werkgevers en gaat uiteindelijk dan maar als bewaker aan de slag, een job die helemaal niet bij hem past… Behalve dit verhaal is er echter ook een “histoire d’amour”. Mourad wordt verliefd op Sophie, een (wat al te?) lief Belgisch meisje dat oprecht verliefd wordt. Aanvankelijk gaat de relatie van Mourad en Sophie over alle culturele verschillen en bezwaren heen… Maar na een bezoek aan Marokko (dus het land komt uiteindelijk toch nog in beeld, maar wel naar aanleiding van een begrafenis) besluit Mourad de relatie met Sophie stop te zetten…. Pas op het einde van de film komt het terug goed en lijkt het erop dat de twee de moeilijkste hindernissen overwonnen te hebben…
Gaandeweg werd ik wat enthousiaster over de film. Vooral de emigratie-thematiek van de eerste emigranten in België komt soms op een ontroerende manier aan bod. Bv. als Mourad een jeugdgedicht van zijn vader ontdekt waarin die zijn hoop in een “nieuw ver land, au-delà de Gibraltar” voorstelt als de hoop en toeverlaat voor hemzelf en de Marokkaanse landgenoten. De affiche met de “uitnodiging” van de Belgen aan de Marokkaanse bevolking om voor hen te komen werken vond ik ook wel eens interessant om te zien. De film is ook subtiel genoeg om de evolutie in de omstandigheden van de verschillende generaties te laten zien… Van de hoop van de ouders die (bij gebrek aan beter) wordt overgezet naar de kinderen (Mourad), maar die uiteindelijk verloren gaat bij de volgende generatie (bv. jongere broer Mourad) . Aan het einde van deze “neergang” staan de relletjes in de straten van Molenbeek…
Na heel wat gezaag van mijn kant tijdens de film (och arme M. die dacht nog wat rustig naar een stukje film te kijken) was ik achteraf toch nog niet zo ontevreden.
