Bright sides

- We moeten dringen het terras vegen. Daar ligt vuil op van de bomen.

- Hebben de bomen dan op het terras gespeeld, mama ?

Geef toe, soms zijn ze om op te eten, die wezentjes…

Liefste S.,

Deze blog begon met een postje over je eerste schooldag. Als super-emo-mama is het dan ook met lichte ontroering dat ik vandaag bedenk dat het nu alweer je laatste dag is. Een héél jaar kleuterschool. Van bang wezentje dat zich altijd in de armen van de juffrouw moest nestelen, ben je nu een echte flinke kleuter die ons ’s morgens al met een blik bekijkt van: “staan ze daar nu nog te zwaaien”. In het begin vertelde je ons altijd over Kobe en Renzo alsof het je beste vriendjes waren, maar na navraag bij de juf bleek dat dat duo nooit naar je omkeek. Ondertussen werd je wel zelf het middelpunt van een hele vriend(in)enkring: Femke, Luna, Sien, Fien … De lijst groeit nog elke dag aan. Je losse kribbels op papier hebben nu al de vorm van gezichtjes, met oogjes, mond en neus mee inbegrepen… Dieren en kleuren zijn al lang geen uitdaging meer; je kan nu zelfs je broertje wijsmaken dat een poes woefwoef doet… Dat alles in één klein, mini-schooljaar. En je mama, … die is nog steeds aan het doctoreren, net als vorig jaar en het jaar ervoor, en het jaar dat je geboren bent (en ook ervoor, maar toen had je er nog geen last van, lieve prins).  Leg je me nog eens uit hoe je het doet, alles op één jaar, mijn prinsje ? Mama wil iets van je leren.

Hoe zit dat ondertussen met die thesis ? Wel, ik zal beginnen met het slechte nieuws: nobody cares. En het minst van al: mijn dierbare promotor. Dat zit zo. Ik zou normaal in december verdedigen. Het plan was om samen met de verdediging een studiedag te organiseren. We zouden dan een aantal specialisten uitnodigen die rond het onderwerp van de thesis spreken. Dat moest absoluut nog in 2008 want we hebben nog een groot bedrag dat voor 2009 moet gebruikt worden. Ik ben voor het organiseren van de studiedag verschillende keren samengekomen met mijn promotor. Uiteindelijk moest hij alleen nog de uitnodigingen opsturen naar de betreffende personen. Dat zou hij zeker voor april doen… In juni: niks. Ondertussen stuurde ik hem de inleiding plus het eerste (herwerkte) deel van de thesis. Geen reactie. Ik stuurde dat zelfde deel naar 2 leden van mijn commissie: geen reactie. Enfin.
Het goede nieuws: I still do care. En ik wil dat het nu echt af is. Ik probeer een evenwicht te vinden tussen het streven naar resultaat (het moet af) en naar zo goed mogelijk (als ik alleen daaraan zou denken, zou het nooit klaar zijn). Er zijn twee collega’s Italiaans die mijn werk wel lezen en nuttige (soms harde) commentaren geven. Dank zij hen kan ik toch iets of wat verder gaan. Het plan was voor mijn vakantie (midden juli) af te hebben, maar het zal nu wel weer eerder september worden. 
We zien wel. Maar het moet af…  

Iets wat ontbreekt bij leven zonder inkomen, is … jawel… geld. Dit is wat ik wil als er terug regelmatig iets deftigs op mijn rekening komt.

Bij een beetje geld (hopelijk):

kapper (komt er ook van zonder inkomen, maar ik stel het uit)

tandartsbeurt (idem comments kapper)

controlebeurt auto (hij piept)

beurt bij de schoonheidsspecialist

nieuw paar schoenen kinderen

croc’s voor kinderen

nieuwe portie kleren

producten van deze site

een aantal kookboeken

kinderboeken (in het bijzonder het grote knuffelboek (Guido van Genechten) dat al zolang in Delhaize naar mij zit te lonken)

Bij meer tot veel geld (hypothetisch)

fitnessabonnement

videocamera

houtwerk laten vernissen

trap laten  vernissen

een mini-glijbaan of trampoline of aanverwanten in de tuin voor kids

boekenkast op maat voor bureau/zolder

Bij heel veel geld (say: win the lottery)

thesis laten editen voor het indienen

nanny i.p.v. buitenschoolse na-opvang

poetsvrouw 2 maal in de week ipv 1

En u ? Wat staat er op uw wishlist ?

Ik zoek bij mijn postjes vaak een afbeelding. Gemakshalve ga ik dan even naar google-images en “pik” ik even iets toepasselijks, om alles toch wat op te fleuren. Maar er zijn zo van die beelden waarvoor zelfs het meest collectieve geheugen niet volstaat.

Dit weekend had zoontje 1 schoolfeest. Zoontje 2 (die pas in september naar school mag) mocht van de lieve juffen ook al meedansen. Op het einde was er nog een “ballonoptreden”, waarbij elk kind een ballon zou loslaten en richting lucht sturen. Elk kind, behalve onze twee monstertjes dan, want die wouden hun ballon voor geen goud in de wereld loslaten.  Enfin. Uiteindelijk hebben ze dan maar mee terug naar huis genomen met ballon. Maar in de hal van de school verloor zoontje 2 in de verwarring zijn ballon die aan het plafond bleef hangen. En toen… toen is de papa zo lief geweest een stoel te pakken en (omdat ook zo de ballon onbereikbaar bleef) in de hoogte te springen van op de stoel om (na twee pogingen) de ballon te kunnen pakken. Ondertussen waren de lagereschoolkinderen aan het terugkomen van hun optreden en liepen er dus nogal wat van die kinderen voorbij (een bijkomende moeilijkheid was dus ook die kinderen te ontwijken bij het neerkomen van sprong) die hem ook nog eens met veel plezier uitlachten. Maar daar trok onze pap-held zich helemaal niets van aan. Dat hij twee uur superverveeld had zitten kijken naar de optredens van de andere kinderen, met bijhorend gezaag, had hij zo al lang weer goedgemaakt wat mij betreft.

Dat is dus de foto die ik graag wil posten maar niet heb. M. die van een stoel springt (één voet in de lucht) grijpend naar een ballon aan het plafond, uitgejend door een bende pre-pubers….  

Wat een mooi boek. Als ik kon kiezen, zou ik de rest van mijn leven willen slijten door dit soort boeken te lezen. Helemaal uitsluitend. Geen werk, geen huis, geen was en plas, geen koken, geen zorgen, alleen Veronesi-boeken.

Pietro Paladini redt een vrouw van verdrinking en laat er bijna het eigen leven bij. Op dit zelfde moment, zo blijkt later, is zijn eigen vrouw onder ogen van zijn tienjarig dochtertje Claudia gestorven. Pietro’s verwachte verdriet blijft uit, maar hij stort zich wel volledig op de opvang en opvoeding van Claudia. Als het schooljaar weer begint, brengt hij haar naar school en besluit de hele dag voor de school in zijn auto te blijven wachten. Ook de volgende dag doet hij dat, en de volgende,… uiteindelijk drie maanden lang. Hij wil ver blijven van de firma waar hij een topjob heeft , maar al vlug blijkt dat zijn “wachtende” auto voor collega’s (en ook voor familie, vrienden en onbekenden) een ideale plaats om hun zorgen kwijt te kunnen.  Pietro leert zo gaandeweg het kleine verdriet van anderen kennen en leeft zelf met hen mee. Het is alsof hij een beetje opnieuw of anders leert leven. Het is waarschijnlijk ook geen toeval dat dit “leerproces” vlak voor de school plaatsvindt. Zijn stil, schijnbaar onbestaande verdriet is trouwens erg gelijkend op dat van zijn dochtertje Claudia. Deze soort “regressie” naar het kinderleven wordt onderstreept door de titel: “kalme chaos”. Deze chaos is voor Pietro de chaos van de kinderwereld en de school, bijzonder herkenbaar op het einde van de schooldag. Er heerst een chaos maar die is onschuldig en geruststellend. (SPOILER) Het is uiteindelijk zijn dochtertje die hem erop wijst dat de situatie niet langer houdbaar is, en dat hij beter terugkeert naar zijn “volwassene” wereld. Die zal er anders uitzien dan tevoren. Pietro neemt zonder problemen afstand van zijn succescarrière…

Van het boek is ook een film gemaakt. Ik ben nieuwsgierig maar ook een beetje terughoudend, want ik denk dat ik de film maar moeilijk even mooi zal kunnen vinden als het boek.

Gisteren het allerlaatste bezoek bij Kind en Gezin met zoon 2. Hij kwam binnen en liet meteen weten dat hij zich niet zou uitkleden. Omdat hij vorige keer heel de buurt bijeen had gekeeld, heb ik hem nu poeslief overtuigd: “Maar schat, laat eens zien dat je je schoenen al kan uit doen, grote jongen. Ga jij je schoenen uitdoen of doe ik het ?” Enfin, na een kwartiertje onderhandelen is hij probleemloos naakt op de weegschaal gegaan en heeft hij zich laten meten (dat was de vorige keer niet gelukt door woede-uitbarsting). Toen ik bij de dokter kwam, begon die echter direct over mijn onderhandelingspogingen. “Doet u dat altijd uw zoontje laten kiezen ? ” (hè ?) “Doet mama het of doe jij het?” “U mag kinderen nooit laten kiezen, dat hebben ze snel door, en daar profiteren ze van.” Ok ! De raad was goed bedoeld. Ok ! Ik ben soms wat toegeeflijk met mijn kinderen. Ok ! Dit is één van de sympathiekere dokters die ik al kreeg. OK! Het is makkelijk altijd kritiek te spuien op Kind en Gezin, die eigenlijk wel supernuttig werk verrichten. Toch lag het de hele dag op mijn maag… Tot ik tot de conclusie kwam dat het nonsens is. Waarom zouden kinderen niet mogen kiezen ? Het is nu ook niet dat ik hem een levensbelangrijke vraag heb gesteld hè (in de aard van: wil je gedoopt worden of toch liever besneden worden, schat ?). Trouwens, wacht maar tot u zelf kinderen heeft, dokter… Test uw mooie principes maar eens uit op uw eigen hysterische peuters.

Uitspraken van zoontje 1 (voor het familie-archief):

Zoontje 1 wees me er gisteren op dat omi beweert dat ze “oliedom” is. “Maar dat is niet juist hè mama. Ze is toch omi-dom, hè”. (Ah die slimme jonge toch. En zoals hij zelf al opmerkte, hij heeft het niet van onze omi-domme familie)

Zoontje 1 sloeg gisteren met een blokfluit op het hoofd van zoontje 2 omdat die hem naar zijn mening had pijn gedaan. Toen ik hem zei dat dat niet mocht, antwoordde hij dat omi hem had gezegd dat hij moest terugslaan als kindjes hem pijn doen. Ik heb hem gezegd dat omi zich vergist en dat geweld nooit iets oplost (applaus voor mama, dank u wel!). Ik moest dan ook dadelijk de telefoon pakken om haar dat te zeggen. Dat ze in Frankrijk zitten en enkel met gsm te bereiken zijn, maakte hem niet veel uit.

En trouwens: Die omi’s van tegenwoordig hè… pfff… Wacht maar tot ze terug is. Ik zal dat is laten zien, van dat terugslaan, sie.

Gisteren reed ik door ons minidorp en zag ik twee Italiaanse vlaggen hangen. Toen ik thuiskwam heb ik in een enthousiaste bui de vlag die ik had gekocht bij een laatste It. bezoek dan ook maar buitengehangen. Aangezien we geen TV hebben moest ik de stand op internet volgen. (M. was naar mijn zus om daar te gaan kijken. ) Bij 0-1 had ik nog hoop, maar bij 0-2 wordt dat moeilijk… En 0-3 tja. Dan ben ik maar met stille trom onze vlag terug gaan binnenhalen… Ik zag door het raam van de overburen dat ze op hun kilometerlange scherm naar het einde van de match aan het kijken waren. Tot daar mijn voetbalgekte.