Bright sides

Plot.Twee broers. De ene, de “sporty one” (Terry), de andere de “brainy one”  (Ian).  Terry maakt schulden door een gokverslaving; Ian bereikt niet het succes waarop hij hoopt en heeft geld nodig om toch het rijkemansleven te kunnen hebben waar hij van droomt. ”Uncle Howard” (en zou dit in het Engels niet een beetje grappig klinken, een beetje als een “nonkel Germain” of zoiets?) heeft geld en kan hen helpen, maar in ruil daar voor moeten de broers wel een moord begaan. De “sporty one” twijfelt van bij het begin, de “brainy one” heeft minder scrupules. De moord verloopt bijna vlekkeloos en de broers kunnen hun gedroomd leven verderzetten. Maar Terry is overladen met schuldgevoelens en wil zich aangeven bij de politie. Ian licht “uncle Howard” in en die ziet geen andere oplossing behalve dan dat Ian Terry zou vermoorden.

“Schema” Woody Allen was altijd gefascineerd door “existentialistische” vraagstukken, die in de jaren ‘60, naar ik aanneem, nogal en vogue waren. Wat doe je als je in ruil voor de moord op één man een droomleven kan krijgen ? Welke keuze maak je dan ? Allen gebruikte een bijna identieke vraag in zijn film Crimes and Misdemeanors (1989) (één van m’n lievelingsfilmen). Ook daar een moord, ook daar twee broers. Alleen is de “uitkomst” anders. En alleen was het plot ook iets complexer met parallelle verhaallijnen die het allemaal wat minder “zichtbaar” maken.

Appreciatie Allen maakt één film per jaar en misschien is dat er toch wel aan te zien. Misschien moet iemand hem eens zeggen dat één film om de twee jaren ook goed is…. Al bij al vond ik de film toch wel goed opgebouwd en spannend, en het (voor mij) verrassende einde maakte ook veel goed. Ik miste soms wel een beetje de Allen-humor. Behalve de “uncle Howard”, deze keer geen (joodse) zelfspot, zelfs geen enkele Woody Allen-oneliner om de kijker aan het lachen te brengen… De titel vind ik dan weer wel superknap. Als Terry en Ian nog volop aan het dromen zijn over hun toekomstige leven, kopen ze een zeilboot “Cassandra’s dream”. Toen al kwam Uncle  Howard ter sprake voor mogelijke financiering van de droomboot. (SPOILER): Alleen wisten ze toen nog niet dat alle dromen door toedoen van dezelfde Uncle Howard ook zouden eindigen op die boot.  

Soms komt ze op. Plotseling en onverwacht, maar ook onopvallend. “One missed call”, zegt de gsm, maar hij vergeet te zeggen van wie. Thuis knippert een lampje aan de telefoon. Een onbekende heeft me gezocht. Mijn paraplu is weg. Vergeten. Maar waar ? Een auto stopt voor de deur. Ik hoor ergens een bel. Heel de wereld is een groot gevaar. Ik voel mijn handen, mijn hoofd, mijn wangen. Het bloed dat er door stroomt. Kan bloed eindeloos stromen ? Waar gaat het naartoe ? Waar komt het vandaan ? Snel snel. Ik moet iets doen. Eten maken. Alles opruimen. In de auto stappen, zoals alle dagen. De kinderen halen. Ze kusjes geven, naar hun ruzies luisteren, ze veilig thuisbrengen. Hun stemmetjes zullen onbezorgd het huis vullen. Dan is alles weer normaal, voor even.

PS Het idee van deze post is een klein beetje gepikt van JB’s blog, ook al is het toch een beetje anders.

Ik heb hem al een paar weken uit, maar neem nu pas de tijd er iets over te schrijven: Tirza van Arnon Grunberg.  Een hoofdpersonage dat in het begin alleen een beetje vreemd lijkt, wordt steeds vreemder en ontspoort dan helemaal… Het gaat over vaders en dochters, de sociale ladder, de middenklasse, onze maatschappij …   En er zit ook een detective-element in. En zo mooi geschreven. Helemaal mijn ding dus. (En euhm.. tussen ons gezegd en gezwegen, ik vind Arnon eigenlijk best wel sexy. Hij heeft zo’n Woody Allen-gehalte… Mannen met (Joodse) zelfironie… hmmm)

Ik vermeldde het boek toevallig aan mijn moeder en die werd helemaal enthousiast, want zij vond het ook zo’n mooi boek en had op geen enkele bijval kunnen rekenen van haar zus en neef en … die het allemaal maar niks vonden. Toen zei ik zo ineens: “Ik dacht dat je het misschien een mooi boek zou vinden, maar toen dacht ik ineens dat er voor jou misschien wat te veel sex in voorkwam” (waar haal ik het soms ? Ik denk dat ik soms wat meer mensen zou moeten zien om terug wat normale dingen te leren zeggen). “Oh nee, helemaal niet” antwoordde mijn coole moeder toen.

Mijn kinderen (zoals de meeste denk ik) gebruiken vaak een specifiek woord om een hele reeks “soortgenoten” mee aan te duiden. Al het fruit is een banaan. Alle dieren zeggen miauw. Het gebeurt dan ook dat we koeien zien in de wei en mijn zoontje enthousiast “waf waf” begint te roepen. Sinds een paar weken heeft mijn jongste zoontje er ook een minder voor de hand liggende woordverwarring bij, nlk. de woordjes “blij” en “braaf”. Als het verkeerslicht groen wordt, roept hij uit “Mama is braaf!” (omdat ik dikwijls tegen hen zeg dat ik blij ben als het groen is). Als ik hem zeg dat hij braaf is, zegt hij “mama is ook braaf” (en ik vermoed dat hij bedoelt dat ik blij ben omdat hij braaf is). En als ik erover nadenk is het eigenlijk nog niet zo’n rare verwarring. Wij zeggen waarschijnlijk vooral dat hij braaf is als hij blij is. Als hij één van  zijn driftbuien is (en niet bepaald blij is) dan is hij niet braaf…  En misschien vindt hij mij ook wel braver als ik blij ben dan als ik boos ben. Kinderlogica. Misschien toch nog niet zo onlogisch.