Bright sides

Ik ben sinds zaterdag héééélemaal alleen thuis: geen jengelende kindertjes, geen afleidende man, weinig bezoekjes. En dus ben ik hard aan de thesis aan het werken. De dagen zijn nu dubbel zo lang  dan normaal en ik denk dat ik mijn man en mijn kinderen en mijzelf eeuwig dankbaar zal zijn voor deze anderhalve week om volop aan de thesis te werken.
De bedoeling is om het écht helemaal af te hebben. Enfin. Ik bedoel daar mee, klaar om de nieuwe stukken nog voor te leggen aan mijn huis-corrector en man om de laatste (Italiaanse) taalfouten eruit te halen. Dat neemt nog wel de rest van augustus in beslag en ondertussen kan ik dan ook alles nog aan andere mensen laten lezen, aan voetnoten en bibliografie en dergelijke meer werken. 22 september is the final final deadline om de thesis “neer te leggen” (final als ik in december wil verdedigen, dan zouden we ook een studiedag organiseren samen met verdediging). Of het zal lukken weet ik nog niet [Het moet, Bright, het moet!]. Ik neem me voor ervoor te zorgen dat het af is. Ik bedoel: ik wil natuurlijk liefst langer aan alles zitten, en het nog beter maken, maar ik wil het ook af hebben, en dat tweede primeert nu even. Zoals een collega me ooit zei: als ‘t geld op is, is de thesis ook klaar… (en aangezien mijn geld al ongeveer een half jaar op is, is het nu wel tijd dat die thesis ook volgt)

Ik heb een gekke Amerikaanse collega-doctoranda (die op hetzelfde onderwerp doctoreert) en die stuurt mij zinnetjes door om me moed in te sprekken, die ik op bevel in een “google-sidebar” (nota’s) heb geschreven, zoals daar zijn “Something is better than nothing”, “Do your best. Your best varies.”. Super Amerikaans maar toch wel lief.

Ja, ja, ik hoor u al. Beter aan het werk gaan dan me met google-sidebars en dergelijjke bezig te houden. I will. I will.

Zou het kunnen dat er zoiets kan ontstaan als een Stockholmsyndroom bij de computergebruiker ? Pakweg een maand geleden had ik mijn pc’tje met veel plezier uit het raam gekeild als er wéér eens een onbewaard document werd afgesloten na een foutmelding, of als het internet blokkeerde en er geen enkele pagina meer open geraakte.

Na een aantal intense dagen in gijzeling bij mijn computer, valt het me op dat ik hem heel anders begin aan te spreken. Ik zeg dan bijvoorbeeld (meestal niet luidop); “ja, computerke, ik weet het, gij zijt ook overspannen hè, ik weet het zene. Ma ja, ge zult toch moeten doorbijten hè, want we moeten nog veel doen… “

Of zou ik gewoon mijn kinderen missen ?

Wat eet een mens als hij eens niet moet koken ? Frietjes van ‘t frituur. Inderdaad. Dat frietjes niet echt de meest verfijnde voeding is, wist ik al. Maar ik had er nooit bij stilgestaan dat sommige mensen frietjes linken aan de basse classe, aan het proletariaat, zeg maar.

Sinds kort is in onze “wijk” een frituur gekomen. En als ik zeg wijk, bedoel ik ook echt een wijk. Wij wonen in een verkaveling die iets mee heeft van een veredeld caravanpark. Drie afgesloten straten met min of meer gelijke aansluitende woningen met mini-tuintjes. In het begin van de verkaveling is er plaats voor winkels. Tot nu toe zijn daar gekomen : een kapper, een broodjeszaak, een droogkuis en nu dus ook… een frituur. Toen ik overlaatst aan één van onze buren vroeg of ze al naar de nieuwe frituu waren geweest, was hun antwoord negatief, want, zo zeiden ze, wij vinden het niet leuk dat hier een frietkraam is gekomen en willen dat boycotten. Qué ? Eerst snapte ik er niets van. Wat is het probleem ? Als je geen frietjes wil eten, hoeft dat toch ook niet. Toen daagde het me dat ze het misschien heel onchique vonden, zo’n frituur. We wonen tenslotte in een soort Vlaamse Beverly Hills (zoals u al uit mijn beschrijving kon afleiden) en geef toe, Beverly Hills met de geur van frieten…. Dat is hetzelfde niet.

Toen ik dit anecdotegewijs aan mijn vader vertelde, herinnerde hij zich nog het commentaar van een Brusselse conciërge op het gebruik van een frietpot in hun eerste huurappartement. “Ce n’est pas une maison de pauvres ici”… Tja. That says it all.

Daar moest ik allemaal aan denken -aan de mensen en aan hun absurde vooroordelen- toen ik vandaag voor het eerst frietjes ging halen in onze buurtonterende frituur.

Ik heb het overleefd. En ervan genoten. De eerste dagen waaide de Mistral nogal ongeremd door de lavendelstruiken, maar de twee laatste dagen waren gloedheet en windstil, zoals je van een vakantie in de Provence verwacht.

Binnenshuis hing er af en toe wat elektriciteit in de lucht. Wat wil je met 5 mensen van dezelfde “familieclan”, twee “aangetrouwden”, vier kinderen in de kleuterpubertijd, en dat alles verdeeld over slechts vier slaapkamers ? Maar het bleef gelukkig bij wat spanningen en de kinderen beleefden de tijd van hun leven. 3 op 4 van onze schepseltjes leerden in het zwembad hun plan trekken met zwembandjes en zijn eindelijk op weg naar zelfstandig zwemmen, zodat we hopelijk volgend jaar (bij een eventuele herhaling) wat minder ongerust moeten zijn over dat zwembad dat behalve veel plezier, toch ook een gevaar betekent voor onze peuters-kleuters. Zoals mijn moeder het formuleert (zoals alleen moeders dat kunnen): “een ongeluk is vlug gebeurd”.

Ondertussen ben ik terug thuis. M. vertrekt morgen vanuit de Provence richting Italië met de kinderen.  Wat wil zeggen dat ik héélemaal alleen thuis ben. Wow. Het huis is plots groot en leeg en stil en ordelijk (maar zonder de opruimende hand van M. zal dat waarschijnlijk niet blijven duren). De bedoeling is dat ik de eindrace naar de thesis morgen inzet. To be continued…

Morgenavond vertrekken we eindelijk op vakantie. Het is écht wel meer dan tijd. Vooral voor mijn oudste zoontje. Na het initiëel enthousiasme voor het speelplein, begint het echt zwaar te worden.  ’s Morgens blijft hij aan mijn rokken plakken, vraagt hij me honderd keer of ik hem echt wel kom halen… M. (man) is er ook aan toe; zijn wallen halen alle mogelijke records. Mijn jongste zoontje is nog het meest uitgerust van allemaal. Die gaat met veel plezier naar zijn oude vertrouwde crèche (maar dit wel voor de laatste week, maar dat dringt nog niet tot hem door…)

En ik ? Zoals gewoonlijk is dit weer één van die data waarop de thesis echt ging af zijn. En dan gingen echt de eerste twee delen af zijn. Wel, het tweede deel is bijna af. Enkel voor het laatste hoofdstuk zag ik even niet meer zitten om dat nog heel snel te herschrijven. Als ik jonger en kinderloos geweest zou zijn, zou ik nu waarschijnlijk nog keihard zitten freaken om alles af te krijgen, maar nu staan mijn gedachten er niet op. Ik ben afgeleid door honderd dingen: de boeken die ik wil meenemen, het aantal pampers, lakentjes, zonnehoedjes dat we nodig hebben, de factor van de zonnemelk… Ik doe dus wat ik kan, en stuur een “voorlopige” versie door aan promotor, in de hoop dat hij die wil lezen.

Ik heb me voorgenomen niet te werken op vakantie. Niet alleen voor mezelf maar ook voor mijn familie. Het zal trouwens zo al moeilijk genoeg zijn. We zitten namelijk met heel de familie (allé, mijn ouders, zussen en uitbreiding) in hetzelfde huis. De ideale bron voor conflicten…  Als ik het overleef, begin ik na terugkomst terug vol frisse moed aan de thesis-eindspurt… Over een goed weekje laat ik weten hoe dat is afgelopen.

Kent u deze nog ?

Ok. Ik geef toe. Het was geen rat, maar een  veldmuisje. In mijn overspannen hoofd neemt het echter buitennormale proporties aan,  vermenigvuldigt het zich razendsnel, en zorgt het voor visioenen van een ontelbare muizenpopulatie die mij het huis uit drijft. 

Het ging zo. M. zat op de zetel toen hij het muisje plots zag rondtrippelen en weer onder de zetel verdwijnen. Hij riep hierop naar mij die, nog nietsvermoedend, boven de kinderen in het bed aan het jagen was  (naar mij dus, hè… Volgens welk rollenpatroon is dat nu?  Hij vond het bij mijn onbetaalde job en mijn moeder-zijn, blijkbaar ook nog mijn taak hem te assisteren in de actie “muis verjagen”. Enfin.) De “grana padana”-kaas die we op het tapijt voor de zetel strooiden, liet deze muis volledig koud. Uiteindelijk trok M. zijn stoute schoenen aan en hief de zetel omhoog. Het dier vluchtte eerst even onder de kast, tot ik het ineens naar buiten zag lopen. Ik wendde echter – door angst overmand – op het cruciale moment mijn blik af, zodat ik niet helemaal zeker was dat ze wel helemaal echt naar buiten was gelopen. M. had – typisch mannelijk - weer niks gezien, en was ook nog eens kwaad dat ik had weggekeken. Enfin. We hebben ze toch niet meer terug zien rondtrippelen. Volgens onze buren schuilt er een nest onder hun – aan onze tuin grenzend – terras. Ik heb hen dan ook met de nodige schuldgevoelens opgeladen en hen vriendelijk uitgenodigd hier iets aan te doen. Vergif vonden we allebei geen optie. Muizenvallen ? Ook wel wreed, maar ja. Misschien schaf ik mij ondertussen wel zo’n apparaatje aan dat de beestjes ultra-sonischgewijs naar de buren (terug)stuurt… U ziet het: een carrière als held zit er dus ook in…

(voorbereiding voor de doctoraatsverdediging)

Beste leden van de jury, Het uiterst tot heel uiterst nauwkeurig aanvullen van de voetnoten was louter en alleen ter uwer verduidelijking, zodat – indien u even verstrooid dreigde te wezen – u er toch niks zou ontgaan, of – indien u graag een bepaald thema zelf verder wilde uitdiepen – u hierbij al een nuttige aanzet had. Het heeft dus niets, maar dan ook niets, te maken met een eventuele wil om het wat aan de beperkte kant aantal bladzijden kunstmatig op te drijven door het plaatsen van allerlei irrelevante en compleet nutteloze details die totaal naast de kwestie zijn, in de voetnoeten.