Bright sides

Morgenavond vertrekken we eindelijk op vakantie. Het is écht wel meer dan tijd. Vooral voor mijn oudste zoontje. Na het initiëel enthousiasme voor het speelplein, begint het echt zwaar te worden.  ’s Morgens blijft hij aan mijn rokken plakken, vraagt hij me honderd keer of ik hem echt wel kom halen… M. (man) is er ook aan toe; zijn wallen halen alle mogelijke records. Mijn jongste zoontje is nog het meest uitgerust van allemaal. Die gaat met veel plezier naar zijn oude vertrouwde crèche (maar dit wel voor de laatste week, maar dat dringt nog niet tot hem door…)

En ik ? Zoals gewoonlijk is dit weer één van die data waarop de thesis echt ging af zijn. En dan gingen echt de eerste twee delen af zijn. Wel, het tweede deel is bijna af. Enkel voor het laatste hoofdstuk zag ik even niet meer zitten om dat nog heel snel te herschrijven. Als ik jonger en kinderloos geweest zou zijn, zou ik nu waarschijnlijk nog keihard zitten freaken om alles af te krijgen, maar nu staan mijn gedachten er niet op. Ik ben afgeleid door honderd dingen: de boeken die ik wil meenemen, het aantal pampers, lakentjes, zonnehoedjes dat we nodig hebben, de factor van de zonnemelk… Ik doe dus wat ik kan, en stuur een “voorlopige” versie door aan promotor, in de hoop dat hij die wil lezen.

Ik heb me voorgenomen niet te werken op vakantie. Niet alleen voor mezelf maar ook voor mijn familie. Het zal trouwens zo al moeilijk genoeg zijn. We zitten namelijk met heel de familie (allé, mijn ouders, zussen en uitbreiding) in hetzelfde huis. De ideale bron voor conflicten…  Als ik het overleef, begin ik na terugkomst terug vol frisse moed aan de thesis-eindspurt… Over een goed weekje laat ik weten hoe dat is afgelopen.