Bright sides

Wat eet een mens als hij eens niet moet koken ? Frietjes van ‘t frituur. Inderdaad. Dat frietjes niet echt de meest verfijnde voeding is, wist ik al. Maar ik had er nooit bij stilgestaan dat sommige mensen frietjes linken aan de basse classe, aan het proletariaat, zeg maar.

Sinds kort is in onze “wijk” een frituur gekomen. En als ik zeg wijk, bedoel ik ook echt een wijk. Wij wonen in een verkaveling die iets mee heeft van een veredeld caravanpark. Drie afgesloten straten met min of meer gelijke aansluitende woningen met mini-tuintjes. In het begin van de verkaveling is er plaats voor winkels. Tot nu toe zijn daar gekomen : een kapper, een broodjeszaak, een droogkuis en nu dus ook… een frituur. Toen ik overlaatst aan één van onze buren vroeg of ze al naar de nieuwe frituu waren geweest, was hun antwoord negatief, want, zo zeiden ze, wij vinden het niet leuk dat hier een frietkraam is gekomen en willen dat boycotten. Qué ? Eerst snapte ik er niets van. Wat is het probleem ? Als je geen frietjes wil eten, hoeft dat toch ook niet. Toen daagde het me dat ze het misschien heel onchique vonden, zo’n frituur. We wonen tenslotte in een soort Vlaamse Beverly Hills (zoals u al uit mijn beschrijving kon afleiden) en geef toe, Beverly Hills met de geur van frieten…. Dat is hetzelfde niet.

Toen ik dit anecdotegewijs aan mijn vader vertelde, herinnerde hij zich nog het commentaar van een Brusselse conciërge op het gebruik van een frietpot in hun eerste huurappartement. “Ce n’est pas une maison de pauvres ici”… Tja. That says it all.

Daar moest ik allemaal aan denken -aan de mensen en aan hun absurde vooroordelen- toen ik vandaag voor het eerst frietjes ging halen in onze buurtonterende frituur.