Het is zover. Het terminale stadium is ingegaan. Op 15 september geef ik ze af. Hoe ze er dan ook mag uitzien. Het is genoeg geweest, zegt iedereen….

Wish me luck.

Op 16 september hoort u weer van mij.

Lieve M., Ik besef dat het niet echt sexy is, hoe ik me midden in de nacht naar toilet begeef, met halfdichtgeknepen ogen, voorover gebogen en schuifelend, als een oud Chinees vrouwtje in de straten van Bei-jing, hopend dat de slaap me niet verlaat. Maar dat lijkt me een milde straf voor wie het nodig acht om 2 uur ’s nachts zijn licht te moeten aansteken om zo nodig verder te lezen in zijn boek.

Eerder deze week had ik het over de Berlusconi-Mussolini-associatie en het racistische Italiaanse beleid. Intriest word ik ervan. En wat lees ik nu in de krant (Standaard 16/08):

‘Opletten voor fascisme’

ROME (AP, REUTERS) – Een katholiek weekblad waarschuwt voor een terugkeer van het fascisme in Italië. De regering-Berlusconi is woedend, het Vaticaan distantieert zich.
‘We hopen dat het vermoeden niet waar zal blijken te zijn, dat het fascisme een wedergeboorte kent in nieuwe vormen.’ Die zin in het hoofdartikel in het jongste nummer van het katholieke Famiglia Cristiana veroorzaakt ophef in Italië.
Het weekblad uit scherpe kritiek op een beslissing van de rechtse regering-Berlusconi dat zigeuners in Italië hun vingerafdrukken moeten laten nemen als ze geen geldig identiteitsbewijs hebben. De maatregel geldt zowel voor volwassenen als kinderen en maakt deel uit van een pakket veiligheidsmaatregelen. ‘Dwaas en nutteloos’, aldus het weekblad, dat verkocht wordt in kerken en kiosken en een wekelijkse oplage haalt van 600.000 exemplaren. In het artikel verwijst Famiglia Cristiana ook naar een artikel over racisme in Italië in het Franse blad Esprit.

Het siert (sommige) katholieken dat ze het opnemen voor de zigeuners.  Het Vaticaan heeft natuurlijk afstand genomen. Ze zouden toch het gevoel niet willen opwekken dat ze het voor de zwakkeren opnemen zeker ?

Even uit verveling op de Standaardsite surfen. Zien dat België aan het winnen is tegen Italië. Nieuwsgierig de eindstand afwachten. En dan, een beetje trots, vaststellen dat dat land eigenlijk toch nog iets voor je betekent.

Als Italiaan denkt M. dat wij ons wat meer Belg zouden voelen als we een goeie voetbalploeg zouden hebben (Hij voelt zich Italiaan als de Italiaanse ploeg moet spelen). Of dat genoeg is ?

Het is nu in totaal 21 dagen dat ik mijn kindjes niet zie (met een onderbreking van 3 dagen) en in tegenstelling tot de eerste periode zonder hen, begin ik ze toch een heel klein beetje te missen. Plots is het veel moeilijker me voor te stellen waarom het soms zo vermoeiend is, waarom je er soms mééér dan genoeg van hebt. Hier even een reminder voor mezelf met leuke en minder leuke dingen van het ouderschap.

Wat ik mis

Dat ze elkaar een knuffel geven (gebeurt eigenlijk vooral in bijzijn van derden om indruk te maken)

Dat Barba-nò soms om “zorijntjes” (rozijntjes) komt vragen

Dat ik ’s avonds nog eventjes in hun kamer ga kijken en ze zie slapen. Dat ik geen twee lege kamertjes en twee lege bedjes zie zoals nu.

Dat ze soms lang samen kunnen spelen zonder ruzie te maken.

Dat ik soms met hen schilder zonder dat ze ruzie maken, en zonder dat heel het huis vol verf hangt.

Dat ze me spontaan kusjes geven.

Dat ik kinderboeken en kinderkleedjes voor hen kan kopen (in betere tijden)

Dat Barbano’s lichaampje nog helemaal kan beginnen sidderen van blijdschap, zoals bij baby’tjes

Dat Barbaforte zich excuseert voor zijn wangedrag en zegt “sorry mama, ik ben gewoon wat moe”

Wat ik een beetje mis

Dat Barbaforte onze dreigementen overneemt: “als ik dat niet mag, dan zet ik je in de hoek, mama” of aan M’s adres: “als ik dat niet mag, ween ik om mama”

Dat ze mensen luidop beledigen: “kijk, een hond. Ah nee. Het is een mevrouw.”

Dat ze altijd mee willen koken / schoonmaken.

Dat ik soms met hen schilder en dat ze dan ruzie maken en dat het hele huis dan vol verf hangt.

Dat ik elke dag voor boterhammetjes/brood moet zorgen.

Dat ze me vragen verstoppertje/zakdoekje leggen met hen te spelen en dat ik dat doe

Dat ze samen spelen maar na een tijdje beginnen ruzie te maken.

Dat Barba-no zich nooit laat doen in de crèche (ook al daalt zijn populariteit wel soms onder nul)

Dat ze soms een geldig excuus zijn voor “maatschappelijke verwachtingen”. Voor een slordig huis, bijvoorbeeld. Voor een trage thesis (soms). Voor kleren met vlekjes en voor ongebrushed haar.

Wat ik totaal niet mis

Dat ik moet opstaan op elk tijdstip van de nacht en in het bijzonder voor 7 uur ’s morgens

Dat ik heel de buurt bijeen moet roepen om gehoord te worden

Dat het huis altijd vuil is. Dat hun neus altijd vuil is.Dat er véél te véél was is.

Dat ze “ongelukjes” hebben op elk moment van de dag en in alle hoekjes van het huis.

Dat mijn auto altijd onder de koek en de appel hangt.

Dat ze altijd koekjes komen vragen en dat ik vaak toegeef wegens te moe.

Dat ze soms zo hard ruzie hebben dat ik denk dat ze mekaar gaan vermoorden

Dat Barba-no zich ’s morgens nooit wil aankleden en dat zijn kleren steevast door de kamer vliegen

Dat Barbaforte een superlang ritueel nodig heeft om te gaan slapen: dat ik 3 verhaaltjes moet lezen, dat ik op zijn bed moet zitten, dat ik hem terug uit bed moet pakken en hem er terug moet inleggen, dat ik hem dan nog een dertigtal kusjes moet geven. Dat het soms een uur duurt voor ik terug beneden ben en dat mijn avond dan bijna voorbij is.

Dat ik voortdurend vrees voor hun leven (door verdrinking, ongeluk, verstikking, verbranding, uit raam vallen enz.)

Dat ze zoveel energie uit me zuigen dat er nog maar weinig over is om te werken aan de thesis

Dat ik na die dagen met hen meestal te moe ben voor veel avontuur in bed.

Ik was één van de laatsten der Begicisten. U leest het goed. Ik voelde en voel me cultureel verwant met “les Wallons”, veel meer dan met de Nederlanders. We houden van hetzelfde (veel en goed) eten, we hebben dezelfde flauwe humeur, we hebben dezelfde “het-steekt-niet-zo-nauw”-mentaliteit, dezelfde “het-steekt-niet-op-ne-frank”-houding. We spreken dan wel niet dezelde taal, akkoord, maar we verstaan elkaar, in het Frans, in het Nederlands of in het Engels. Wat maakt het uit ?

Ik was dus een Belgicist. Maar sinds dit jaar, het jaar waarin onze Belgische politici meer ruzie maakten dat mjn 2 en 3 jarige peuters (en dat wil wat zeggen), is mijn goesting meer dan over. Er is meer dan één Belgicist nodig om België in stand te houden, en meer dan één persoon moet voor Belgiëgezinde politici stemmen. Wat is het alternatief ? Vlaanderen ? In België mag ik dan wel een Vlaming zijn, maar in Amerika ben ik al blij als ze zich bij België iets anders voorstellen dan een biermerk of een pakje frietjes, en ik haal het niet in mijn hoofd me in het buitenland als Vlaming te presenteren. Ik voel geen enkele verwantschap met iemand als Bart De Wever. Ik kan trouwens de stelling van zijn club dat elke Waal een auto van de Vlaming steelt helemaal niet delen. Ik heb een witte Agilla, daar maalt niemand om, ook geen Waal.

In een zotte bui zeg ik weleens dat ik Italiaanse wil worden. Ik geloof dat dat kan na een aantal jaren huwelijk met nen Italiaan. Maar Bart De Wever is niets in vergelijking met Berlusconi. Ik kan me er niet van weerhouden aan een flauwe remake van Mussolini te denken als ik hem zie. De zigeuners “registreren”? Militairen in straten laten paraderen ? Ik dacht dat iemand u al voor was geweest, beste Silvio.

Wereldburger ? Dat klinkt pedant. Europeaan ? De uitsluiting in een  concours  om Europees ambtenaar te worden, smaakt nog te bitter na. Statenloos ? Ja Statenloos. Dat lijkt me iets voor mij. Dat ligt in geen enkele staat. En dat weet iedereen zijn.

België-Italië. Zaterdag 14 augstus, 12.00

 Hier het (lichtjes saaie) verslag van mijn vakantietrip. Mijn zus heeft me om 5 uur naar de luchthaven gebracht en we stonden al aan te schuiven aan de drop-off-zone. Het vliegtuig naar Turijn was halfleeg, dus ik had ongeveer zes plaatsen voor mij alleen maar heb me er toch van weerhouden om me dwars over de zetels te leggen en verder te slapen. (gewoon zittend ging ook). Na tien bussen en vijf treinen te hebben genomen ben ik dan bij m’n kindjes plus man plus schoonouders aan de zee aangekomen. De kindjes waren blij me te zien (en hebben me niet afgestraft met een “ik negeer je compleet want je hebt ons achtergelaten”-houding, zoals in het verleden wel eens was gebeurd). De jongste, die normaal helemaal niet zo’n aanhankelijk type is, was voor drie dagen niet van mijn lijf te rukken. Ik heb gezwommen in de zee, ben bij de eerste golf gevallen met de jongste in mijn armen en heb hem ontzettend schrik aangejaagd door luid te roepen “ik heb schrik” in de hoop dat mijn reddende engel, die verderop wat stond te grijnzen, zijn reddende taak zou opnemen, maar dat versterkte alleen zijn grijns. Nu wordt dat kind, dat voor mijn komst moedig de zee inging, waarschijnlijk ook zo’n flauw dutske als zijn mama. En nu wist ik weer waarom ik echt niet – ik bedoel echt niet – van de zee hou. Verdrinkingsscenario’s spelen zich continu af voor mijn ogen. Ik hou trouwens ook niet van het strand, zeker niet als je dat moet delen met de rest van Lombardije en Piëmonte die sinds 1 augustus massaal naar het strookje Ligurische kust waren afgezakt.(zie foto van de kustplaats waar we waren, nlk. Pietra Ligure. De te huren strandstoelen staan dus echt zo dicht bij elkaar) Enfin. Ik heb de kinderen drie dagen gebrainwashed en hen het vervolg van hun vakantie uitgelegd, zodat ze op den duur al begonnen te vragen wanneer mama en papa nu eindelijk weg zouden gaan. Op zaterdagmorgen met mijn man eerst naar Aosta en dan naar Bern gereden. In Aosta wou mijn man exact hetzelfde broodje in exact dezelfde winkel als waar we een jaar geleden waren, kopen. Doorgereden naar Bern en in exact hetzelfde hotel als vorig jaar geslapen (geboekt door M.) en in exact hetzelfde restaurant gegeten (op initiatief van M.). Het was ook exact hetzelfde weekend in augustus als vorig jaar, en er was exact hetzelfde straatfestival als vorig jaar aan de gang…. Toen daagde me het weer dat mijn man minstens even neurotisch is als ikzelf, zij het dan op een andere vlak. Dat was geen onaangename gedachte om de volgende dag huiswaarts mee te keren.

Later volgt het verslag van mijn minitrip naar Italië maar eerst heb ik het even over het bezoek aan mijn promotor. Ik was in zijn residentie zelve uitgenodigd, omdat het de collectieve sluitingsweek van de universiteit is. Als Mozes (of Mohammed) niet naar de berg wil komen, komt de berg wel naar Mozes/Mohammed. Zo tufte ik in mijn autootje op richting noord-Antwerpen, werd ik bijna gesandwicht op de ring, presteerde ik het verkeerd te rijden ook al had ik een “tomtom” te leen gekregen, en kwam ik uiteindelijk toch nog te vroeg aan in een mooie villawijk midden in de bossen. Mjin Mozes/Mohammed woont in een modern huis met veel glas dat uitzicht geeft op een mooie bloementuin met zwembad. Veel tijd om te genieten van al dat moois was er echter niet. Mijn Mozes is immers van het type”buiseness is buiseness”. Eerst eens vaag informeren naar de kinderen, vaststellen dat ik voorzekers “goed kan werken” als ze er niet zijn, en dan aan de slag.

Mozes begon door te zeggen dat hij goede en slechte dingen kon zeggen over mijn thesis en hij zou beginnen met het slechte. Dat heeft ongeveer twee uur geduurd. Of daartussen ook iets goed zat, is mij eigenlijk niet opgevallen. Het zal me ontgaan zijn. Ik weet natuurlijk al lang dat hij geen complimenteus type is. Het enige compliment waar je mag op hopen is waarschijnlijk dat hij je werk net waardig genoeg vindt om te lezen… En dus mag ik waarschijnlijk wel tevreden zijn, denk ik dan maar. Hij had toch 75 percent van de thesis grondig gelezen.

In plaats van een “studiedag” die we zouden koppelen aan de verdediging, stelde hij nu plots voor het geld (dat we absoluut moeten opsouperen voor het einde van het jaar) te gebruiken voor de publicatie in boekvorm van mijn thesis. Hopend toch nog een complimentje uit de wacht te slepen, vroeg ik of hij het dan goed genoeg vond om te publiceren. Hij antwoordde dat we het nu niet bij Einaudi (prestigieuze Italiaanse uitgerij) moesten publiceren hè. Bon. Het is wel heel interessant voor mij dat hij het geld wil gebruiken voor “mij” ipv voor een gezamenlijk project, maar of het realistisch is ? Het wil zeggen dat we het boek moeten publiceren (of toch een contract moeten vastkrijgen) voor de thesis verdedigd is. We zien wel. Ondertussen werk ik gewoon door en hoop alles af te hebben voor het begin van het schooljaar als onze jongste (die goed gepotty-trained is door mijn man op vakantie) naar de kleuterschool begint te gaan…

Out of office kan een werkloze mens nlk. moeilijk schrijven. Enfin. Werkloos in de ogen van de maatschappij dan, hè. Ik ga naar Italië met het vliegtuig om mijn kindjes te bezoeken en kom dan zondag met M. terug, die daar nog is met de auto (daar kan de milieuvriendelijke huisvrouw nog wat van leren). Mijn hart is nu al wat aan ‘t bloeden (als dat maar goed afloopt) bij ‘t gedacht dat ik mijn twee mannekes daar ga achterlaten, maar (hou ik me voor) we hebben er allemaal baat bij. De Italiaanse grootouders kunnen wat “oma/opa-time” inhalen, de kinderen verbeteren hun Italiaans en mama MAAKT HAAR THESIS AF (laat ons hopen) …

Tot maandag of dinsdag met ook een verslag over het bezoek aan mijn promotor op maandag, in de hoop dat hij mijn  thesis (voorlopige versie) heeft gelezen en met zijn reacties (die kunnen gaan van kom binnen een jaar nog eens terug, je kan binnenkort verdedigen tot gooi het in de vuilbak en zoek een job)…