Bright sides

Later volgt het verslag van mijn minitrip naar Italië maar eerst heb ik het even over het bezoek aan mijn promotor. Ik was in zijn residentie zelve uitgenodigd, omdat het de collectieve sluitingsweek van de universiteit is. Als Mozes (of Mohammed) niet naar de berg wil komen, komt de berg wel naar Mozes/Mohammed. Zo tufte ik in mijn autootje op richting noord-Antwerpen, werd ik bijna gesandwicht op de ring, presteerde ik het verkeerd te rijden ook al had ik een “tomtom” te leen gekregen, en kwam ik uiteindelijk toch nog te vroeg aan in een mooie villawijk midden in de bossen. Mjin Mozes/Mohammed woont in een modern huis met veel glas dat uitzicht geeft op een mooie bloementuin met zwembad. Veel tijd om te genieten van al dat moois was er echter niet. Mijn Mozes is immers van het type”buiseness is buiseness”. Eerst eens vaag informeren naar de kinderen, vaststellen dat ik voorzekers “goed kan werken” als ze er niet zijn, en dan aan de slag.

Mozes begon door te zeggen dat hij goede en slechte dingen kon zeggen over mijn thesis en hij zou beginnen met het slechte. Dat heeft ongeveer twee uur geduurd. Of daartussen ook iets goed zat, is mij eigenlijk niet opgevallen. Het zal me ontgaan zijn. Ik weet natuurlijk al lang dat hij geen complimenteus type is. Het enige compliment waar je mag op hopen is waarschijnlijk dat hij je werk net waardig genoeg vindt om te lezen… En dus mag ik waarschijnlijk wel tevreden zijn, denk ik dan maar. Hij had toch 75 percent van de thesis grondig gelezen.

In plaats van een “studiedag” die we zouden koppelen aan de verdediging, stelde hij nu plots voor het geld (dat we absoluut moeten opsouperen voor het einde van het jaar) te gebruiken voor de publicatie in boekvorm van mijn thesis. Hopend toch nog een complimentje uit de wacht te slepen, vroeg ik of hij het dan goed genoeg vond om te publiceren. Hij antwoordde dat we het nu niet bij Einaudi (prestigieuze Italiaanse uitgerij) moesten publiceren hè. Bon. Het is wel heel interessant voor mij dat hij het geld wil gebruiken voor “mij” ipv voor een gezamenlijk project, maar of het realistisch is ? Het wil zeggen dat we het boek moeten publiceren (of toch een contract moeten vastkrijgen) voor de thesis verdedigd is. We zien wel. Ondertussen werk ik gewoon door en hoop alles af te hebben voor het begin van het schooljaar als onze jongste (die goed gepotty-trained is door mijn man op vakantie) naar de kleuterschool begint te gaan…

Van zo’n man is het feit dat hij aan publicatie denkt zeer zeker een compliment.

Comment door veerle augustus 12, 2008 @ 7:35 am

Beantwoord

Promotoren die wel eens een complimentje of al was het maar een schouderklopje willen geven, lijkt ons allebei niet gegund te zijn. Zullen we hen -nadat we onze doctoraatstitel op zak hebben- allebei eens naar een training “hoe op een menselijke manier omgaan met doctorandi” sturen? Als ik zo rondhoor, zijn er vele proffen die zo’n bijscholing hoognodig kunnen gebruiken.

Comment door Autumn Leaf augustus 12, 2008 @ 8:28 am

Beantwoord

Zeer fijn, zo’n meneer. Autumn Leaf, slaat nagels met koppen.

Zoals Veerle zegt, zijn naam als promotor is ook aan jou verbonden, dus als je werk zo’n gedrocht zou zijn, hij zou er niet over peinzen om met naam en toenaam ergens gepubliceerd te willen staan.

Comment door zapnimf augustus 12, 2008 @ 9:13 am

Beantwoord

@Veerle… Je hebt gelijk ! Ik ben er ook wel blij mee, maar het zou toch tof zijn mocht hij het eens over z’n lippen krijgen hè… Ach ja.
@autumn leaf. Blijkbaar is mijn promotor dus geen uniek exemplaar. Je mag hem alvast inschrijven voor de cursus.
@zapnimf. Ja, ook hier weer gelijk ! Ik hoop maar dat er iets van komt, van die publicatie … We zien wel, hè…

Comment door Bright augustus 12, 2008 @ 12:09 pm

Beantwoord