Ingedeeld onder: Senza Categoria

Hier het (lichtjes saaie) verslag van mijn vakantietrip. Mijn zus heeft me om 5 uur naar de luchthaven gebracht en we stonden al aan te schuiven aan de drop-off-zone. Het vliegtuig naar Turijn was halfleeg, dus ik had ongeveer zes plaatsen voor mij alleen maar heb me er toch van weerhouden om me dwars over de zetels te leggen en verder te slapen. (gewoon zittend ging ook). Na tien bussen en vijf treinen te hebben genomen ben ik dan bij m’n kindjes plus man plus schoonouders aan de zee aangekomen. De kindjes waren blij me te zien (en hebben me niet afgestraft met een “ik negeer je compleet want je hebt ons achtergelaten”-houding, zoals in het verleden wel eens was gebeurd). De jongste, die normaal helemaal niet zo’n aanhankelijk type is, was voor drie dagen niet van mijn lijf te rukken. Ik heb gezwommen in de zee, ben bij de eerste golf gevallen met de jongste in mijn armen en heb hem ontzettend schrik aangejaagd door luid te roepen “ik heb schrik” in de hoop dat mijn reddende engel, die verderop wat stond te grijnzen, zijn reddende taak zou opnemen, maar dat versterkte alleen zijn grijns. Nu wordt dat kind, dat voor mijn komst moedig de zee inging, waarschijnlijk ook zo’n flauw dutske als zijn mama. En nu wist ik weer waarom ik echt niet – ik bedoel echt niet – van de zee hou. Verdrinkingsscenario’s spelen zich continu af voor mijn ogen. Ik hou trouwens ook niet van het strand, zeker niet als je dat moet delen met de rest van Lombardije en Piëmonte die sinds 1 augustus massaal naar het strookje Ligurische kust waren afgezakt.(zie foto van de kustplaats waar we waren, nlk. Pietra Ligure. De te huren strandstoelen staan dus echt zo dicht bij elkaar) Enfin. Ik heb de kinderen drie dagen gebrainwashed en hen het vervolg van hun vakantie uitgelegd, zodat ze op den duur al begonnen te vragen wanneer mama en papa nu eindelijk weg zouden gaan. Op zaterdagmorgen met mijn man eerst naar Aosta en dan naar Bern gereden. In Aosta wou mijn man exact hetzelfde broodje in exact dezelfde winkel als waar we een jaar geleden waren, kopen. Doorgereden naar Bern en in exact hetzelfde hotel als vorig jaar geslapen (geboekt door M.) en in exact hetzelfde restaurant gegeten (op initiatief van M.). Het was ook exact hetzelfde weekend in augustus als vorig jaar, en er was exact hetzelfde straatfestival als vorig jaar aan de gang…. Toen daagde me het weer dat mijn man minstens even neurotisch is als ikzelf, zij het dan op een andere vlak. Dat was geen onaangename gedachte om de volgende dag huiswaarts mee te keren.
4 Reacties tot nu toe
Plaats een reactie
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <pre> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
O neen! Jij bent getrouwd met een autist!
Comment door zapnimf augustus 13, 2008 @ 10:38 am@zapnimf. Nu je’t zegt. Ik dacht eigenlijk wel dat alle mannen autistische trekjes hadden. Tenminste, mijn moeder vond mijn vader ook autistisch. ‘T is dus waarschijnlijk dat ik van ni beter weet. En ik vrees dat er in mijn nageslacht ook zo eentje tussenzit. (“Nee, mama, jij zit op de plaats van papa, jij mag niet rijden!”)… Misschien moet ik eens een familitherapie voorstellen.
Comment door Bright augustus 13, 2008 @ 11:04 amNaar ‘t schijnt zoek je in een man onbewust trekken van je vader. In jouw geval zou dat dus kunnen kloppen.
Comment door veerle augustus 13, 2008 @ 8:12 pmHi hi… Dat zou wel eens kunnen kloppen, maar toch niet teveel hè ! Dan wordt het creepy.
Comment door Bright augustus 14, 2008 @ 7:06 am