Bright sides

In Sint-Gillis in Dendermonde …

Het seriële selectiesysteem van mijn geheugen schiet in gang:

Dendermonde: negatief, we wonen in het Antwerpse

Kinderdagverblijf: = crèche, negatief, mijn kinderen gaan al naar school

Maar toch. Mijn hart, net als dat van u waarschijnlijk,  sloeg een paar tikjes over. Arme kindjes, arme ouders, arme verzorgers en tja ….. het is misschien raar om te zeggen, maar arme man die het zover heeft laten komen.  

Hoor ik nu een lichte emotie in de anders compleet emotieloze radionieuwsstem of beeld ik me dat in ? 

Iets minder smaakvol vond ik rode omkadering en achtergrond van het nieuwtje op de site van de standaard. Dat het iets bloederig was, had iedereen al wel begrepen denk ik, maar toch bedankt voor de visuele hulp. Ook het bijgevoegde artikeltje met een overzicht over voorbije steekpartijen in scholen binnen en buiten België kwam wel wat snel. Dat lag duidelijk al klaar voor als er bij iemand de stoppen zouden doorslagen…

Ook Kind en Gezin kon op de radio weer een -naar mijn smaak- misplaatste commentaar geven over de toegang met pasjes in crèches. Help zeg. Het is een crèche hè, geen luchthaven of gevangenis….

Ik weet het. Ik ben een moeilijk mens. Waarschijnlijk is elke commentaar nu wat misplaatst. Inclusief de mijne.

Ik kom supergehaast terug van de supermarkt. Ik rep mij van het voetpad en mis helaas het niveauverschil. Daar lig ik dan op de grond. Mijn zakske een stukje verderop. Net voor de carwash, waar op dit uur van de dag alleen gepensioneerden hun propere auto’s laten wassen. “Wat is er gebeurd ?” Vraag een oude meneer aan zijn Madame. Ik probeer nog te zeggen: “ik heb mijn voet omgeslagen,” maar word al overstemd door de alleswetende Madame: “Niks” antwoordt Madame. “Ze is gewoon gevallen. Er is niks gebeurd. Die heeft niks.” Mijn voet doet pijn en ik denk dat ik nooit meer ga kunnen rechtstaan. Maar lichtjes beschaamd en mezelf bedenkend dat ik daar niet eeuwig op het voetpad kan blijven zitten en dat Madame mij waarschijnlijk niet zal komen rechthelpen, krijg ik mezelf toch weer in een verticale positie. Ik raap mijn zakje op en stap voorzichtig weg. 100 meter verderop, bijna thuis, is de pijn al fel verminderd. Het hoopvolle scenario te “moeten” bellen naar het werk om te zeggen dat ik helaas niet aanwezig kan zijn die avond ebt weg. Het enige pijnlijke aan de zaak is dat Madame gelijk had.

Ondertussen ben ik al een tijdje “dokter” en hoewel mijn geweten nu toch minder knaagt, is er in de praktijk eigenlijk niet veel veranderd. Ik moet de thesis herschrijven om er een boek van te maken. De beloofde feedback op de dag van de verdediging heb ik nog van niemand gekregen, dus ik zit weer op mijzelf te ploeteren. Als er iets is veranderd, is het dat mijn leven nog meer een complete mess is dan vroeger. Deze maand: voor eind januari postdoctoraatsvoorstel indienen (wou dit graag een jaartje uitstellen maar daar kon promotor niet mee lachen en ik ben weer bezweken voor zijn eerste geërgerde email), examens lerarenopleiding afleggen, examens avondschool opstellen, afnemen, verbeteren…. Ik jaag mijn kinderen dus weer voortdurend op, besteed ze uit, plant ze in de na-opvang, voel me schuldig, vraag me af of mijn zoontjes agressief gedrag op school (kindjes stampen) met mij te maken heeft…

 En dan vraag je je soms wel eens af of het dat allemaal waard is, of ik er ooit iets aan ga hebben, aan dat doctoraat (ik bedoel dan heel plat materieel, want ik denk dat mijn cultureel/intellectueel leven eerlijk gezegd rijker zou zijn zonder dat doctoraat).  Maar ik geef toe: ik kan me dat soort vragen nu “permitteren”. Ik heb een aantal collega’s die de strijd gestaakt hebben voor de (eerste) eindmeet van dat doctoraat en ik denk dat dat ook niet bepaald gelukkig maakt. DUs voorlopig doe ik voort met de hoop op betere tijden. Dit tweede semester volg ik geen nieuwe vakken van de lerarenopleiding meer.  Hopelijk wordt het dan wat rustiger.