Ingedeeld onder: Senza Categoria
Mijn zus is vandaag ontslaan op haar werk. Ze was net voor de crisis (een paar maanden geleden) van job veranderd, en dat bleek achteraf niet zo’n goed idee. Het is niet meteen een financiële ramp (ik hoop toch dat ze recht heeft op een werkloosheidsuitkering), maar haar zelfbeeld was echt al niet van de allerhoogste en ik heb schrik dat ze in een (nog meer) negatieve spiraal terechtkomt.
Ik voel me een beetje als een mama waarvan het kind komt vertellen dat ze op school niet mogen meespelen. Het liefst van al wil je de dader zelf ne goeien doef gaan verkopen, maar verstandig als ik ben reken ik alleen op het lot. Hierbij dus: moge het lot deze werkgever voorzien van een lang en ongelukkig leven, met eeuwige werkloosheid en publiek gezichtsverlies…
Ingedeeld onder: Senza Categoria
Zoals al die gelukzakken die in het onderwijs staan, heb ik twee weken paasvakantie achter de rug. Met de kinderen alleen treinsgewijs naar Frankrijk gespoord (naar mijn ouders), filmbezoek, ramenobsessie gekregen (ja, na 30 jaar verdringen begin ik toch nog op mijn moeder te lijken -> wat is er mooier dan een proper venster?), ….
Nu terug naar het echte leven van de werkende mens. Eerlijk gezegd, na twee weken intensief samenleven met mijn kinderen, ben ik blij efkes van hen af te zijn. Met het vooruitzicht op hun schooldag vond ik ze vanochtend weer eerder schattig (nadat ik ze veelvuldig heb vervloekt tijdens die vakantie), vooral als ze verklaren met elkaar te trouwen… Sinds ik eens uitlegde dat soms ook mannen met mannen kunnen trouwen -en vrouwen met vrouwen- zien ze hierin geen problemen meer. Ik probeerde er nog iets tussen te krijgen over een verbod op huwelijken tussen bloedverwanten, maar daar hadden ze geen oren naar.
Terug naar mijn veeleisende (maar vaak sympathieke) volwassenen, is andere koek. Iets minder enthousiast dan mijn eigen kinderen, begin ik er terug aan, na alles schandalig te hebben verwaarloosd tijdens de vakantie. Een mens moet werken voor zijn geld, hè. That’s life.
Opgeslorpt zijn door alle dagdagelijkse beslommeringen. Door de zorgen voor wat geld op de rekening in tijden van crisis. Door de kinderen. Door hun duizend kleine verhaaltjes. Door de carrièreswitchen van de wederhelft. Door moe zijn, moe zijn, moe zijn.
En dan. Dan gebeurt het dat je het op pauze zet. En dan zie je het. Het was dat niet. Niet wat je wou en wat je zou gewild hebben. Niet die job. Niet dat huis. Niet dat dorp. Niet die vrienden. Niet dat soort mama zijn. En dan moet je op je dertigste weer van nul beginnen. Met een babystapje. Een blogberichtje bijvoorbeeld.
