Bright sides

feeling nostalgic

Citaat uit Portrait of an Artist as a Young Man (James Joyce)
Altijd mooi gevonden. Soms troostend.
“You made me confess the fears that I have. But I will tell you also what I do not fear. I do not fear to be alone or to be spurned for another or to leave whatever I have to leave. And I am not afraid to make a mistake, even a great mistake, a lifelong mistake and perhaps as long as eternity too.”

Ik denk dat mensen de wereld graag in twee verdelen in functie van hun eigen ervaringen. Ik las ooit dat Kristien Hemmerechts de wereld verdeelt in wie al een dierbare verloor en wie niet. Mijn verdeling is platter, nog Amerikaanser, maar ik kan het niet helpen. Vaak vraag ik me af aan welke kant de mensen die ik ken zouden gestaan hebben tijdens WOII. Ik weet het. Het is een beetje een good guy – bad guy spelletje, maar voor sommige mensen zie je het gewoon voor je: met uniform en al, misbruik alom. Of in sommigen zie ik de brave meelopers, die alles zien en weten en niks durfden zeggen. En af en toe ontmoet ik een held, een stille uitzondering.

En tja, ook bij mijn werkgeefster heb ik nogal een precieze voorstelling. Nu wil het toeval (een beetje geholpen door google) dat ik ontdekte dat er ergens een monument aan mensen met dezelfde achternaam is gewijd (afkomstig uit hetzelfde stadje) dat nogal in trek is bij extreem rechts. Het is een ingewikkelde geschiedenis en het betekent nog niet dat haar familie ronduit collaborateur of meer van dat alles was, maar het komt in elk geval niet uit de tegengestelde richting. Toeval ?  

Ik weet het. Ik moet misschien mijn psy eens contacteren.

Daar ben ik mee opgestaan. Met hoofdpijn. Ik zie de wereld (die ik anders al redelijk passief beschouw) nu door een filter van mijn kwaal. De bel klinkt onmenselijk hard, de poetsvrouw blijft onnoemelijk lang (waarvoor ik haar trouwens wel dankbaar ben), het licht schijnt wreedaardig hard, de kinderen maken nog meer ruzie dan anders en vooral, het bed lonkt onweerstaanbaar.
Sorry, kindjes, dat ik jullie naar die na-opvang heb gestuurd en jullie hiervoor heb omgekocht met bokes choco. Jullie papa zal het vanavond weer geursgewijs vaststellen (“altijd als ze naar de na-opvang zijn geweest hebben ze die geur weer”), maar dan ben ik al weg. Mijn cursisten gaan trotseren. Ik zal u niet vertellen hoe hun eisen over volwassenenonderwijs door mijn hoofdpijnfilter klinken.

Wat een jaar was dat. Tussen september en december de thesis afgemaakt, in de december de verdediging, de vakken van de lerarenopleiding, ondertussen voor de eerste keer lesgeven. Het tweede semester was/is rustiger. Ik heb het wat rustiger aan gedaan voor wat de lerarenopleiding betreft, en besloten dat ik die ook in twee in plaats van één jaar kan afmaken. Voor het academische heb ik niet gedaan wat ik eigenlijk moest doen : mijn thesis in boekvorm herschrijven (hoe dat gaat aflopen weet ik zelf nog niet). Het lesgeven ben ik nu wat meer gewoon en ik kan al iets meer ontspannen naar de lessen. En ik ben rustiger met de kinderen, heb meer geduld als ze moe of lastig zijn (en god, dat kunnen ze) en kan ze bijna elke dag van school afhalen (omdat ik ’s avonds lesgeef)… Kortom, alles gaat goed, of toch, veel, in elk geval. Het blijft wel wat knagen dat ik zo veel jaren aan dat doctoraat heb gewerkt en dat ik er nu eigenlijk niks mee doe (kan doen…). In het onderwijs waar ik nu sta, hebben collega’s van mijn leeftijd ook veel meer ervaring, en zijn ze meestal al vastbenoemd (wat dan weer voordelen oplevert zoals recht op loopbaanonderbreking, ouderschapsverlof, pensioenopbouw enz.). Ook dat is gek. Binnenkort weet ik of ik al dan niet een postdoctoraat kan krijgen. De kans is kleiner dan 1 of 3, en ik vrees niet dat ik tot de kanshebbers hoor. Toch kan ik het niet helpen er stiekem op te hopen, ook al weet ik dat ik op die manier weer héél ontgoocheld ga zijn, en een paar weken met een pestbui ga rondlopen. Maar wat ik dus wou zeggen: ondertussen probeer ik toch weer als een min of meer tevreden mens door het leven te gaan. Kwestie van dat mijn familie ook nog iets aan mij heeft.