Bright sides

Wat een jaar was dat. Tussen september en december de thesis afgemaakt, in de december de verdediging, de vakken van de lerarenopleiding, ondertussen voor de eerste keer lesgeven. Het tweede semester was/is rustiger. Ik heb het wat rustiger aan gedaan voor wat de lerarenopleiding betreft, en besloten dat ik die ook in twee in plaats van één jaar kan afmaken. Voor het academische heb ik niet gedaan wat ik eigenlijk moest doen : mijn thesis in boekvorm herschrijven (hoe dat gaat aflopen weet ik zelf nog niet). Het lesgeven ben ik nu wat meer gewoon en ik kan al iets meer ontspannen naar de lessen. En ik ben rustiger met de kinderen, heb meer geduld als ze moe of lastig zijn (en god, dat kunnen ze) en kan ze bijna elke dag van school afhalen (omdat ik ’s avonds lesgeef)… Kortom, alles gaat goed, of toch, veel, in elk geval. Het blijft wel wat knagen dat ik zo veel jaren aan dat doctoraat heb gewerkt en dat ik er nu eigenlijk niks mee doe (kan doen…). In het onderwijs waar ik nu sta, hebben collega’s van mijn leeftijd ook veel meer ervaring, en zijn ze meestal al vastbenoemd (wat dan weer voordelen oplevert zoals recht op loopbaanonderbreking, ouderschapsverlof, pensioenopbouw enz.). Ook dat is gek. Binnenkort weet ik of ik al dan niet een postdoctoraat kan krijgen. De kans is kleiner dan 1 of 3, en ik vrees niet dat ik tot de kanshebbers hoor. Toch kan ik het niet helpen er stiekem op te hopen, ook al weet ik dat ik op die manier weer héél ontgoocheld ga zijn, en een paar weken met een pestbui ga rondlopen. Maar wat ik dus wou zeggen: ondertussen probeer ik toch weer als een min of meer tevreden mens door het leven te gaan. Kwestie van dat mijn familie ook nog iets aan mij heeft.