Bright sides

Wow. Wat een artiest.
Ik had nog enkel wat vage herinneringen aan de CD “Am I not your girl ?” die ik in mijn middelbaretijdschool een tijd had beluisterd. En ik herinnerde me vooral haar fantastische stem.
Nu ik haar gisteren voor de eerste keer echt zag dankzij tickets van mijn zus, werd duidelijk dat ze nog niets van haar stemkracht had verloren. Er waren een paar kilootjes bijgekomen in vergelijking met het flinterdunne meisje dat destijds op de CD stond, but who cares. Ze was verder een beetje sjofel gekleed, net als haar gitarist. De oude liedjes herkende ik vaaglijk. De nieuwe liedjes waren soms christelijk geïnspireerd en ik kon niet altijd uitmaken of ze het nu kritiek was of niet.
Vanmorgen snel ge-wikipediaat. Dat ze geen gelukkig rustig voortkwabbelend leventje heeft gehad, maakte ik al op uit de teksten van haar liedjes, maar het was misschien nog moeilijker dan ik me inbeeldde. 4 kinderen van 4 papa’s, manisch depressief, chronische spierpijn, naar eigen zeggen 3/4 hetero en 1/4 gay, zelfmoordneigingen …. Kortom, a total mess, maar misschien hoort het erbij, bij de echte artiest. Gelukkig kan er uit zoveel ellende zoiets mooi komen. Wat een troostvolle gedachte.  
Hier nog eens “don’t cry”… Niet echt representatief voor haar werk maar als vijftienjarige honderden keren beluisterd.