Na een wat al te druk weekend (vrijdagavond voetbal – zaterdagochtend voetbal – zaterdagavond trouw – zondagmorgen voetbal – zondagnamiddag naar vrienden), traag op gang gekomen om naar vergadering te trekken.
Na aanraden van de madam van de winkel zwarte mascara gekocht en heel de dag op mijn ongemak geweest en het gevoel gehad (en ik denk dat het echt zo was) dat mensen naar mijn ogen keken en naar die overdreven mascara.
In de vergadering niks gezegd onder het mom van “ik ben nieuw – ik zal maar zwijgen” maar achteraf was het toch dik onnozel dat ik niks heb gezegd.
Toen ik thuis kwam barstte Barba-no direct in tranen uit omdat hij naar eigen zeggen een keirottige dag had gehad waarin verschillende kindjes hem hadden pijn gedaan. Vijf minuutjes later wel over, gelukkig.
Man lag tegelijk op de zetel met barstende hoofdpijn en nog werk op ‘t programma. Hij heeft het moeilijk met de drukke weekends + stresserend werk. Heeft zich ondertussen teruggetrokken met laptop in onze bedstee.
In de krant gelezen (over onderzoek van Jürgen Jaspers) dat als mijn kinderen hun stopwoordje “wajoo” uitspreken dat eigenlijk Arabisch of Berbers is. En dat vind ik dan weer keicool ofte “waaaa-jooo”. De enige petit bonheur dans la journée, zou ik zo zeggen. Dank u Jürgen.
Troost u, over 15 jaar doen die kinderen wat ze willen, heb je nog zelden een trouwfeest op te leuken, kan je het werk beter een plaats geven (hoop ik dan maar, want anders ben je workaholic) en de stress kanaliseren.
Toch iets om naar uit te kijken, niet?
Nu, omdat het mij nooit lukte om vier kinderen op tijd op school/creche te krijgen (euh, toen waren het er nog maar twee), ben ik vijf jaar in loopbaanonderbreking gegaan en later halftijds terug aan het werk. Dus deze sissie kan niet meepraten over die moedige koppels die al die stress wel trotseren.