Maandagmorgen

Ik begin aan mijn eerste werkdag met gemengde gevoelens. Gek genoeg kan de crisis motiveren. Ik sta ’s morgens op en heb het gevoel dat ik de economie moet helpen draaien (je raadt het al: zonder mijn waardevolle bijdrage zakt de economie als een pudding in elkaar, voor zover dat nog niet gebeurd was). Economische overwegingen om te gaan werken zijn iets minder vies dan vroeger geworden.
Anderzijds waren de dagen in Italië (bij de schoonfamilie) en nog meer de dagen thuis toch wel echt tof. Het was al lang geleden dat ik erin slaagde mijn werk zo hard te vergeten. Mijn jongste zoontje had ook zijn goed humeur teruggevonden. Komt dat omdat ik nu eindelijk wat meer tijd voor hem had ?
Ik probeer er nog niet teveel aan te denken. Ik ben 32, dat wil zeggen dat ik op zijn minst nog 33 jaar moet werken. Dus het is misschien beter met niet teveel tegenzin te vertrekken.
Goede werkweek, goed werkjaar iedereen.
Bright.