Vorige week bewoog mijn jongste zoontje (gisteren zes geworden) op een vreemde manier met zijn hoofdje, alsof hij pijn had aan zijn nekje. Het leek ook of hij er echt niks kon aan doen. En: het werd erger als hij zenuwachtig was (wachtkamer tandarts) of als hij opgewonden was (spannend filmpje). Uiteraard heb ik er meteen het hele internet bijgehaald en na tien minuutjes surfen was ik er al van overtuigd dat hij het syndroom van Gilles de la Tourette had.Ik had al bijna mijn job opgegeven in het verre Gent en zat vol schuldgevoelens over mijn veelvuldige afwezigheid als moeder. Nu, een week later, is er wel bijna niets van te merken, dus misschien had ik het toch wat te tragisch opgevat.
Dit verhaal wordt (hopelijk) niet vervolgd…
Weet je, er zijn zo van die hondenhalsbanden met pinnen langs de binnenkant…
Hopelijk is het niks ergs.
Ha! Bedankt voor de tip…
Tis gelukkig al wat beter. Het was waarschijnlijk mijn verbeeldingskracht. Zo denk ik ook bij het minste griepje altijd al dat Magere Hein mij/de kinderen komt opwachten… A bit of a dramaqueen, that is.