Bright sides

SDL deugt niet

S. — Wed, 18 Jan 2012 20:14:38 +0000

Ik schrijf meestal niet over technische zaken, maar het moet nu eens keihard van mijn lever. Ik heb na lang zwoegen gevonden hoe SDL multiterm extract werkt (ja, ja van SDL-Trados dat de vertaalmarkt domineert) en het is zo erg dat ik durf schrijven dat het echt niet deugt, tenminste die termenextractie, ofwel automatisch termen uit een tekst en zijn vertaling halen. Ik zou duizend gevallen kunnen citeren waarbij het programma er totaal naast zit, maar dit moet volstaan: Voor het Verenigd Koninkrijk vond het programma in de parallelle Italiaanse tekst Ierland, ‘adozione’ (aanpassing), ‘relazione’ (relatie) enz. Zelfs mijn kinderen zouden daar niet intrappen (en ze geloven pertank nog in Sinterklaas).

Einde van het gezaag.

Tic nerveux

S. — Wed, 18 Jan 2012 17:44:34 +0000

Vorige week bewoog mijn jongste zoontje (gisteren zes geworden) op een vreemde manier met zijn hoofdje, alsof hij pijn had aan zijn nekje. Het leek ook of hij er echt niks kon aan doen. En: het werd erger als hij zenuwachtig was (wachtkamer tandarts) of als hij opgewonden was (spannend filmpje). Uiteraard heb ik er meteen het hele internet bijgehaald en na tien minuutjes surfen was ik er al van overtuigd dat hij het syndroom van Gilles de la Tourette had.Ik had al bijna mijn job opgegeven in het verre Gent en zat vol schuldgevoelens over mijn veelvuldige afwezigheid als moeder. Nu, een week later, is er wel bijna niets van te merken, dus misschien had ik het toch wat te tragisch opgevat.

Dit verhaal wordt (hopelijk) niet vervolgd…

Maandagmorgen

S. — Mon, 09 Jan 2012 20:18:18 +0000

Ik begin aan mijn eerste werkdag met gemengde gevoelens. Gek genoeg kan de crisis motiveren. Ik sta ’s morgens op en heb het gevoel dat ik de economie moet helpen draaien (je raadt het al: zonder mijn waardevolle bijdrage zakt de economie als een pudding in elkaar, voor zover dat nog niet gebeurd was). Economische overwegingen om te gaan werken zijn iets minder vies dan vroeger geworden.
Anderzijds waren de dagen in Italië (bij de schoonfamilie) en nog meer de dagen thuis toch wel echt tof. Het was al lang geleden dat ik erin slaagde mijn werk zo hard te vergeten. Mijn jongste zoontje had ook zijn goed humeur teruggevonden. Komt dat omdat ik nu eindelijk wat meer tijd voor hem had ?
Ik probeer er nog niet teveel aan te denken. Ik ben 32, dat wil zeggen dat ik op zijn minst nog 33 jaar moet werken. Dus het is misschien beter met niet teveel tegenzin te vertrekken.
Goede werkweek, goed werkjaar iedereen.
Bright.

2012

S. — Wed, 04 Jan 2012 07:41:05 +0000

De goede voornemens:

meer bloggen (1 keer per week ?)

beter voor mezelf zorgen (kapper, schoonheidsinstituut, kleren kopen, pedicure en meer van dat)

gezonder koken

minder boos worden op kinderen

ze betere manieren leren

meer sparen (totaal incompatibel met puntje 2)

minder werken maar wel aan de juiste dingen

enkele congressen meepikken

een schoon A1 publicatie

Waa-joo ! (mijn dag)

S. — Mon, 19 Sep 2011 18:12:19 +0000

Na een wat al te druk weekend (vrijdagavond voetbal – zaterdagochtend voetbal – zaterdagavond trouw – zondagmorgen voetbal – zondagnamiddag naar vrienden), traag op gang gekomen om naar vergadering te trekken.

Na aanraden van de madam van de winkel zwarte mascara gekocht en heel de dag op mijn ongemak geweest en het gevoel gehad (en ik denk dat het echt zo was) dat mensen naar mijn ogen keken en naar die overdreven mascara.

In de vergadering niks gezegd onder het mom van “ik ben nieuw – ik zal maar zwijgen” maar achteraf was het toch dik onnozel dat ik niks heb gezegd.

Toen ik thuis kwam barstte Barba-no direct in tranen uit omdat hij naar eigen zeggen een keirottige dag had gehad waarin verschillende kindjes hem hadden pijn gedaan. Vijf minuutjes later wel over, gelukkig.

Man lag tegelijk op de zetel met barstende hoofdpijn en nog werk op ‘t programma. Hij heeft het moeilijk met de drukke weekends + stresserend werk. Heeft zich ondertussen teruggetrokken met laptop in onze bedstee.

In de krant gelezen (over onderzoek van Jürgen Jaspers) dat als mijn kinderen hun stopwoordje “wajoo” uitspreken dat eigenlijk Arabisch of Berbers is. En dat vind ik dan weer keicool ofte “waaaa-jooo”. De enige petit bonheur dans la journée, zou ik zo zeggen. Dank u Jürgen.

Een voetballer en een ijscoman/visser

S. — Wed, 14 Sep 2011 14:20:20 +0000

De oudste wordt voetballer. Daar is hij zeker van. Hij vertelde gisteren aan mijn zus dat hij echter niet zeker was dat ook zijn broertje verder naar de voetballes gaat komen, want die gaat ijscoman doen. Ja, volgend jaar, zal die waarschijnlijk ijscoman gaan doen. Want later wordt die ijscoman en dan mag ik van hem gratis ijsjes eten. Waarop de jongste tussenkomt dat hij al lang niet meer ijscoman wil worden maar visser.
U ziet het. Er liggen mooie dagen in het verschiet. Vol goals en ijsjes en verse vis.

De Messi-vraag

S. — Mon, 12 Sep 2011 07:03:37 +0000

Vlak voor het slapengaan. Hij ligt al in bed en ik zoek in zijn kast nog wat kleren voor de volgende dag. “Mama denk je dat ik ooit Messi zal verslaan?”. Wat moet je daar op antwoorden zonder die vertederende jongensdroom brutaal aan diggelen te slaan? Het cijfermatig benaderen ? “Schat weet je hoeveel mensen er in de wereld zijn?”. Met zijn vijfduizend zat hij er lichtjes naast. “Wel, van al die mensen is er maar één die de allerbeste is. De kans dat jij dus nog beter bent is vrij klein. En bovendien is Messi ongeveer twintig jaar ouder dan jou. Dus als jij er 20 bent is hij er 40. Dan is hij al gestopt met spelen en dus zal je waarschijnlijk nooit tegen elkaar spelen.” Alle andere commentaar op zijn voetbalspel dat we vanaf nu wekelijks (u leest het goed: wekelijks!) kunnen waarnemen in de matchen die hij met zijn B-ploegje mag spelen, heb ik achterwege gelaten. Ik ben wel masochistisch (anders zou ik me niet drie keer per week aan zijn voetbalactiviteiten onderwerpen), maar het heeft zijn grenzen.

In het diepst van mijn gedachten

S. — Fri, 09 Sep 2011 07:29:49 +0000

Soms heb ik ineens van die semi-filosofische gedachten. Enfin, filosofisch is een groot woord. Ik denk niet na over Hegel of Nietsche of Foucault of zo. Het is allemaal veel oppervlakkiger. Het zijn eenvoudige gedachten. Zo dacht ik gisteren plots dat mensen misschien wel echt zijn wat ze denken. Ook al geloof ik eigenlijk dat mensen vooral chaos en onlogisch en niet te vatten zijn. Plots dacht ik dat wat dan toch het dichtst komt bij het wezen van de mens zijn gedachten zijn. Je gedachten kan niemand zien, behalve jezelf (en dan nog: je kan natuurlijk ook liegen in je eigen gedachten of bepaalde gedachten onderdrukken, maar dat wordt moeilijk).
En heel soms, op ongecontroleerde momenten, komen die gedachten plots naar buiten en verraad je een stukje van je zijn. Zie de volgende conversatie
ik: Collega X zei me dat hij een artikel is aan het schrijven voor tijdschrift A
Collega y: Als hij dat doet, vermoord ik hem…
ik: stilte
Collega Y: lach, lach, lach (het bleek een grapje te zijn)
Heel even was bij Y de spraak sneller dan de gedachte, liet de buffer tussen het denken (het echte zijn) en het spreken (het schijnbare zijn) het afweten. Er werd me plots van alles duidelijk. Hoe Y denkt en hoe hij over X denkt (als een concurrent) , dingen die me (in mijn naïviteit) allemaal waren ontgaan. En wat Y zei was misschien nog niet zo wereldschokkend, maar wel dat Y dat tot dan toe altijd nauwkeurig had bewaard als privé-gedachte. En toen begon ik te denken dat als Y zo denkt over X, het niet onwaarschijnlijk is dat hij gelijklopende gedachten heeft over mij heeft en dat zijn hulp om me binnen te loodsen (eerder dan iemand anders) misschien gewoon kwam omdat ik als concurrent niet zoveel voorstel. Maar dat dacht ik dan weer omdat ik aan achtervolgingswaanzin lijd. Ik heb het er nog wel eens over.

Flowen

S. — Thu, 08 Sep 2011 07:24:10 +0000

Er zijn van die “kinder/jeugd/jongvolwassenervaringen” waarvan ik dacht dat ze nooit meer zouden terugkomen. Zoals daar zijn: na een rotdag veilig terugkeren in het ouderlijk nest en het idee hebben dat je niks kan overkomen, een echt kampgevoel hebben, uren naar dezelfde muziek kunnen luisteren, onnozel verliefd worden op onbereikbare jongens/mannen …. Na huwelijk + kinderen dacht ik dat hier nooit iets meer van ging terugkomen. Ik vond dat ook niet zo erg. Een nieuwe fase in het leven. Nu de kinderen weer iets groter zijn (5 en 6) en er terug iets meer tijd is, komen flarden van die gevoelens soms terug. Niet van allemaal, natuurlijk: met een namiddag in het ouderlijk nest kom ik altijd wel voor een hééél tijdje toe, en verliefd worden op onbereikbare mannen hoeft natuurlijk helemaal niet meer : ). Wat me nog niet gelukt is, maar waar ik soms een vleugje van terugvind: heel de dag bezig zijn met iets zonder je te (moeten) laten afleiden door zorgen over huishoudens, eten, wat-moet-er-op-de-boterhammen (en is er brood?), strijken, wassen, poetsen, voetbal en muziekschool …. Om het met een modern woord te zeggen: ik verlang naar de flow-ervaring. Dat zou fijn zijn. Zoals wanneer ik tijdens de blok een hele dag niets anders deed dan studeren (ondertussen vond ik het eten op tafel en de propere kleren in de kast). Zo zal het wel niet meer zijn, maar die concentratie kan ik nu op 5 jaar afstand van de laatste geboorteworp soms nog terugvinden en dat vind ik cool. (PS: ik was dan ook geen normale puber/student natuurlijk; zoiets zet zich door in de volwassenheid).

Vrouwelijk haantjesgedrag

S. — Thu, 01 Sep 2011 17:42:00 +0000

Ik zie M. regelmatig en ken haar goed. Nu was er plots een “nieuwe” man in ons gezelschap en dat zullen we geweten hebben. De sporadische “sterke taal” (denk aan dingen als “merde”) vermenigvuldigde zich plots. Ze wist ook plots van alles te vertellen over van alles en volgens mij zat ze er af en toe ook flink naast. Het nieuw gezelschap moest nog maar een nieuw onderwerp aansnijden of we werden al overspoeld door een aaneenrijging van namedropping van allerlei specialisten van haar kant. “Als je daar meer over wilt weten, moet je die en die lezen…”. Dat soort opmerkingen, ontzettend snel en volgens mij meestal onzettend uit de duim gezogen.

Haantjesgedrag van een vrouw dus. Zou ik wel eens iets meer over willen lezen. Als ik eerst die honderd andere boeken heb uitgelezen die ik eerst zou willen lezen uit heb, that is.