Leven is grijs, eentonig, saai, vaak triestig, vaak oneerlijk. De laatsten blijven de laatsten. No matter what they say. Behalve dan soms, op sommige plaatsen, op sommige momenten, bij sommige mensen, in sommige liedjes, bij sommige scènes in sommige films, op sommige pagina’s van sommige boeken… Het zijn kleine “bright sides”, mijn “petits bonheurs de la journée”….
De cast
Ik, een doctorerende mama, bijna dertig en pathologisch uitsteller. M, mijn warmbloedige Italiaanse wederhelft. S, de eerstgeborene, een rustige, donkerharige kleuter, bijgenaamd "barbaforte" naar de sterkste (en stevigste) onder de barbapapa's. N, de laatstgeborene, alles behalve rustige, blonde peuter-kleuter, bijgenaamd "barba-no", wegens veelvuldig gebruik van de woordjes "no" en "nee" tenmidden van de overvloedige woordenstroom.Andere blog
Blogroll- Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.
-
Meest recente berichten
Meta
Archief
- mei 2012
- januari 2012
- september 2011
- augustus 2011
- juni 2011
- oktober 2010
- augustus 2010
- juli 2010
- juni 2010
- mei 2010
- april 2010
- maart 2010
- oktober 2009
- september 2009
- augustus 2009
- juli 2009
- juni 2009
- mei 2009
- april 2009
- januari 2009
- oktober 2008
- september 2008
- augustus 2008
- juli 2008
- juni 2008
- mei 2008
- april 2008
- februari 2008
- januari 2008
- november 2007
