Ingedeeld onder: Senza Categoria
feeling nostalgic
Ingedeeld onder: Senza Categoria
Citaat uit Portrait of an Artist as a Young Man (James Joyce)
Altijd mooi gevonden. Soms troostend.
“You made me confess the fears that I have. But I will tell you also what I do not fear. I do not fear to be alone or to be spurned for another or to leave whatever I have to leave. And I am not afraid to make a mistake, even a great mistake, a lifelong mistake and perhaps as long as eternity too.”
Ingedeeld onder: Senza Categoria
Ik denk dat mensen de wereld graag in twee verdelen in functie van hun eigen ervaringen. Ik las ooit dat Kristien Hemmerechts de wereld verdeelt in wie al een dierbare verloor en wie niet. Mijn verdeling is platter, nog Amerikaanser, maar ik kan het niet helpen. Vaak vraag ik me af aan welke kant de mensen die ik ken zouden gestaan hebben tijdens WOII. Ik weet het. Het is een beetje een good guy – bad guy spelletje, maar voor sommige mensen zie je het gewoon voor je: met uniform en al, misbruik alom. Of in sommigen zie ik de brave meelopers, die alles zien en weten en niks durfden zeggen. En af en toe ontmoet ik een held, een stille uitzondering.
En tja, ook bij mijn werkgeefster heb ik nogal een precieze voorstelling. Nu wil het toeval (een beetje geholpen door google) dat ik ontdekte dat er ergens een monument aan mensen met dezelfde achternaam is gewijd (afkomstig uit hetzelfde stadje) dat nogal in trek is bij extreem rechts. Het is een ingewikkelde geschiedenis en het betekent nog niet dat haar familie ronduit collaborateur of meer van dat alles was, maar het komt in elk geval niet uit de tegengestelde richting. Toeval ?
Ik weet het. Ik moet misschien mijn psy eens contacteren.
Ingedeeld onder: Senza Categoria
Daar ben ik mee opgestaan. Met hoofdpijn. Ik zie de wereld (die ik anders al redelijk passief beschouw) nu door een filter van mijn kwaal. De bel klinkt onmenselijk hard, de poetsvrouw blijft onnoemelijk lang (waarvoor ik haar trouwens wel dankbaar ben), het licht schijnt wreedaardig hard, de kinderen maken nog meer ruzie dan anders en vooral, het bed lonkt onweerstaanbaar.
Sorry, kindjes, dat ik jullie naar die na-opvang heb gestuurd en jullie hiervoor heb omgekocht met bokes choco. Jullie papa zal het vanavond weer geursgewijs vaststellen (“altijd als ze naar de na-opvang zijn geweest hebben ze die geur weer”), maar dan ben ik al weg. Mijn cursisten gaan trotseren. Ik zal u niet vertellen hoe hun eisen over volwassenenonderwijs door mijn hoofdpijnfilter klinken.
Ingedeeld onder: Senza Categoria
Wat een jaar was dat. Tussen september en december de thesis afgemaakt, in de december de verdediging, de vakken van de lerarenopleiding, ondertussen voor de eerste keer lesgeven. Het tweede semester was/is rustiger. Ik heb het wat rustiger aan gedaan voor wat de lerarenopleiding betreft, en besloten dat ik die ook in twee in plaats van één jaar kan afmaken. Voor het academische heb ik niet gedaan wat ik eigenlijk moest doen : mijn thesis in boekvorm herschrijven (hoe dat gaat aflopen weet ik zelf nog niet). Het lesgeven ben ik nu wat meer gewoon en ik kan al iets meer ontspannen naar de lessen. En ik ben rustiger met de kinderen, heb meer geduld als ze moe of lastig zijn (en god, dat kunnen ze) en kan ze bijna elke dag van school afhalen (omdat ik ’s avonds lesgeef)… Kortom, alles gaat goed, of toch, veel, in elk geval. Het blijft wel wat knagen dat ik zo veel jaren aan dat doctoraat heb gewerkt en dat ik er nu eigenlijk niks mee doe (kan doen…). In het onderwijs waar ik nu sta, hebben collega’s van mijn leeftijd ook veel meer ervaring, en zijn ze meestal al vastbenoemd (wat dan weer voordelen oplevert zoals recht op loopbaanonderbreking, ouderschapsverlof, pensioenopbouw enz.). Ook dat is gek. Binnenkort weet ik of ik al dan niet een postdoctoraat kan krijgen. De kans is kleiner dan 1 of 3, en ik vrees niet dat ik tot de kanshebbers hoor. Toch kan ik het niet helpen er stiekem op te hopen, ook al weet ik dat ik op die manier weer héél ontgoocheld ga zijn, en een paar weken met een pestbui ga rondlopen. Maar wat ik dus wou zeggen: ondertussen probeer ik toch weer als een min of meer tevreden mens door het leven te gaan. Kwestie van dat mijn familie ook nog iets aan mij heeft.
Ingedeeld onder: Senza Categoria
Mijn zus is vandaag ontslaan op haar werk. Ze was net voor de crisis (een paar maanden geleden) van job veranderd, en dat bleek achteraf niet zo’n goed idee. Het is niet meteen een financiële ramp (ik hoop toch dat ze recht heeft op een werkloosheidsuitkering), maar haar zelfbeeld was echt al niet van de allerhoogste en ik heb schrik dat ze in een (nog meer) negatieve spiraal terechtkomt.
Ik voel me een beetje als een mama waarvan het kind komt vertellen dat ze op school niet mogen meespelen. Het liefst van al wil je de dader zelf ne goeien doef gaan verkopen, maar verstandig als ik ben reken ik alleen op het lot. Hierbij dus: moge het lot deze werkgever voorzien van een lang en ongelukkig leven, met eeuwige werkloosheid en publiek gezichtsverlies…
Ingedeeld onder: Senza Categoria
Zoals al die gelukzakken die in het onderwijs staan, heb ik twee weken paasvakantie achter de rug. Met de kinderen alleen treinsgewijs naar Frankrijk gespoord (naar mijn ouders), filmbezoek, ramenobsessie gekregen (ja, na 30 jaar verdringen begin ik toch nog op mijn moeder te lijken -> wat is er mooier dan een proper venster?), ….
Nu terug naar het echte leven van de werkende mens. Eerlijk gezegd, na twee weken intensief samenleven met mijn kinderen, ben ik blij efkes van hen af te zijn. Met het vooruitzicht op hun schooldag vond ik ze vanochtend weer eerder schattig (nadat ik ze veelvuldig heb vervloekt tijdens die vakantie), vooral als ze verklaren met elkaar te trouwen… Sinds ik eens uitlegde dat soms ook mannen met mannen kunnen trouwen -en vrouwen met vrouwen- zien ze hierin geen problemen meer. Ik probeerde er nog iets tussen te krijgen over een verbod op huwelijken tussen bloedverwanten, maar daar hadden ze geen oren naar.
Terug naar mijn veeleisende (maar vaak sympathieke) volwassenen, is andere koek. Iets minder enthousiast dan mijn eigen kinderen, begin ik er terug aan, na alles schandalig te hebben verwaarloosd tijdens de vakantie. Een mens moet werken voor zijn geld, hè. That’s life.
Opgeslorpt zijn door alle dagdagelijkse beslommeringen. Door de zorgen voor wat geld op de rekening in tijden van crisis. Door de kinderen. Door hun duizend kleine verhaaltjes. Door de carrièreswitchen van de wederhelft. Door moe zijn, moe zijn, moe zijn.
En dan. Dan gebeurt het dat je het op pauze zet. En dan zie je het. Het was dat niet. Niet wat je wou en wat je zou gewild hebben. Niet die job. Niet dat huis. Niet dat dorp. Niet die vrienden. Niet dat soort mama zijn. En dan moet je op je dertigste weer van nul beginnen. Met een babystapje. Een blogberichtje bijvoorbeeld.
Ingedeeld onder: Senza Categoria
In Sint-Gillis in Dendermonde …
Het seriële selectiesysteem van mijn geheugen schiet in gang:
Dendermonde: negatief, we wonen in het Antwerpse
Kinderdagverblijf: = crèche, negatief, mijn kinderen gaan al naar school
Maar toch. Mijn hart, net als dat van u waarschijnlijk, sloeg een paar tikjes over. Arme kindjes, arme ouders, arme verzorgers en tja ….. het is misschien raar om te zeggen, maar arme man die het zover heeft laten komen.
Hoor ik nu een lichte emotie in de anders compleet emotieloze radionieuwsstem of beeld ik me dat in ?
Iets minder smaakvol vond ik rode omkadering en achtergrond van het nieuwtje op de site van de standaard. Dat het iets bloederig was, had iedereen al wel begrepen denk ik, maar toch bedankt voor de visuele hulp. Ook het bijgevoegde artikeltje met een overzicht over voorbije steekpartijen in scholen binnen en buiten België kwam wel wat snel. Dat lag duidelijk al klaar voor als er bij iemand de stoppen zouden doorslagen…
Ook Kind en Gezin kon op de radio weer een -naar mijn smaak- misplaatste commentaar geven over de toegang met pasjes in crèches. Help zeg. Het is een crèche hè, geen luchthaven of gevangenis….
Ik weet het. Ik ben een moeilijk mens. Waarschijnlijk is elke commentaar nu wat misplaatst. Inclusief de mijne.
Ingedeeld onder: Senza Categoria
Ik kom supergehaast terug van de supermarkt. Ik rep mij van het voetpad en mis helaas het niveauverschil. Daar lig ik dan op de grond. Mijn zakske een stukje verderop. Net voor de carwash, waar op dit uur van de dag alleen gepensioneerden hun propere auto’s laten wassen. “Wat is er gebeurd ?” Vraag een oude meneer aan zijn Madame. Ik probeer nog te zeggen: “ik heb mijn voet omgeslagen,” maar word al overstemd door de alleswetende Madame: “Niks” antwoordt Madame. “Ze is gewoon gevallen. Er is niks gebeurd. Die heeft niks.” Mijn voet doet pijn en ik denk dat ik nooit meer ga kunnen rechtstaan. Maar lichtjes beschaamd en mezelf bedenkend dat ik daar niet eeuwig op het voetpad kan blijven zitten en dat Madame mij waarschijnlijk niet zal komen rechthelpen, krijg ik mezelf toch weer in een verticale positie. Ik raap mijn zakje op en stap voorzichtig weg. 100 meter verderop, bijna thuis, is de pijn al fel verminderd. Het hoopvolle scenario te “moeten” bellen naar het werk om te zeggen dat ik helaas niet aanwezig kan zijn die avond ebt weg. Het enige pijnlijke aan de zaak is dat Madame gelijk had.
