Ondertussen ben ik al een tijdje “dokter” en hoewel mijn geweten nu toch minder knaagt, is er in de praktijk eigenlijk niet veel veranderd. Ik moet de thesis herschrijven om er een boek van te maken. De beloofde feedback op de dag van de verdediging heb ik nog van niemand gekregen, dus ik zit weer op mijzelf te ploeteren. Als er iets is veranderd, is het dat mijn leven nog meer een complete mess is dan vroeger. Deze maand: voor eind januari postdoctoraatsvoorstel indienen (wou dit graag een jaartje uitstellen maar daar kon promotor niet mee lachen en ik ben weer bezweken voor zijn eerste geërgerde email), examens lerarenopleiding afleggen, examens avondschool opstellen, afnemen, verbeteren…. Ik jaag mijn kinderen dus weer voortdurend op, besteed ze uit, plant ze in de na-opvang, voel me schuldig, vraag me af of mijn zoontjes agressief gedrag op school (kindjes stampen) met mij te maken heeft…

 En dan vraag je je soms wel eens af of het dat allemaal waard is, of ik er ooit iets aan ga hebben, aan dat doctoraat (ik bedoel dan heel plat materieel, want ik denk dat mijn cultureel/intellectueel leven eerlijk gezegd rijker zou zijn zonder dat doctoraat).  Maar ik geef toe: ik kan me dat soort vragen nu “permitteren”. Ik heb een aantal collega’s die de strijd gestaakt hebben voor de (eerste) eindmeet van dat doctoraat en ik denk dat dat ook niet bepaald gelukkig maakt. DUs voorlopig doe ik voort met de hoop op betere tijden. Dit tweede semester volg ik geen nieuwe vakken van de lerarenopleiding meer.  Hopelijk wordt het dan wat rustiger.

Normale kinderen zitten in de waaromperiode. Barbaforte is in de “als je dood bent”-periode:  “Mama, als je dood bent, met wie moet je dan spelen ?”, “Mama, als wij dood gaan, gaat ons huisje dan ook kapot ?”, “Mama, als je dood bent, hoe moet je dan pipi doen?”

Tja.

Bestaat er een heilige der drukkers, of beter nog, van het drukwerk ? Aanroep die dan even alstublieft. Ik ben namelijk niet helemaal gerustgesteld door het feit dat de univ.drukker nog minder van Word blijkt af te weten dan ikzelf… En euhm. Een heilige der verdedigingen mag u ook naar believen aan roepen. ‘t Is voor de 16de december.

Ondanks dit obligate gezaag (obligaat vanwege een fundamenteel zagerig karakter) voel ik me toch wel happy, eigenlijk.

Alvast bedankt voor alle steun.

Eerst en vooral: bedankt voor alle sympathieke, tussentijdse aanmoedigingen waarop ik niet reageerde. Ik heb ze wel gelezen en het deed deugd.

Gisterenavond (of beter deze nacht), een week later dan voorzien, heb ik een “voorlopige definitieve” versie doorgestuurd naar mijn commissieleden. Die moeten nu voor 8 oktober de toestemming geven en dan kan ik voor de definitieve, gedrukte versie zorgen.

Ondertussen ben ik begonnen met een halftijdse in het onderwijs (in avondonderwijs in drie verschillende scholen) en de lerarenopleiding. Dus veel tijd om te ademen blijft er niet meer over. De wallen onder mijn ogen slaan weer alle records, en, believe me, je mag blij zijn dat je mij nu alleen maar moet lezen en niet moet zien.

Ik ben helemaal niet overtuigd van mijn werk. De gebreken die mijn promotor een aantal weken geleden aanhaalde, bestaan nog steeds. Maar ja, het is toch niet totaal kwaliteitsloos, hoop ik; En ik moest er ooit een punt achter zetten, hè.

Nu ga ik proberen de komende dagen en weekjes elke dag wat tijd uit te trekken om nog te verbeteren wat nog te verbeteren valt, maar voor ingrijpende veranderingen is het nu te laat.

Als alles goed gaat, verdedig ik op 16 december…

Het is zover. Het terminale stadium is ingegaan. Op 15 september geef ik ze af. Hoe ze er dan ook mag uitzien. Het is genoeg geweest, zegt iedereen….

Wish me luck.

Op 16 september hoort u weer van mij.

Lieve M., Ik besef dat het niet echt sexy is, hoe ik me midden in de nacht naar toilet begeef, met halfdichtgeknepen ogen, voorover gebogen en schuifelend, als een oud Chinees vrouwtje in de straten van Bei-jing, hopend dat de slaap me niet verlaat. Maar dat lijkt me een milde straf voor wie het nodig acht om 2 uur ’s nachts zijn licht te moeten aansteken om zo nodig verder te lezen in zijn boek.

Eerder deze week had ik het over de Berlusconi-Mussolini-associatie en het racistische Italiaanse beleid. Intriest word ik ervan. En wat lees ik nu in de krant (Standaard 16/08):

‘Opletten voor fascisme’

ROME (AP, REUTERS) – Een katholiek weekblad waarschuwt voor een terugkeer van het fascisme in Italië. De regering-Berlusconi is woedend, het Vaticaan distantieert zich.
‘We hopen dat het vermoeden niet waar zal blijken te zijn, dat het fascisme een wedergeboorte kent in nieuwe vormen.’ Die zin in het hoofdartikel in het jongste nummer van het katholieke Famiglia Cristiana veroorzaakt ophef in Italië.
Het weekblad uit scherpe kritiek op een beslissing van de rechtse regering-Berlusconi dat zigeuners in Italië hun vingerafdrukken moeten laten nemen als ze geen geldig identiteitsbewijs hebben. De maatregel geldt zowel voor volwassenen als kinderen en maakt deel uit van een pakket veiligheidsmaatregelen. ‘Dwaas en nutteloos’, aldus het weekblad, dat verkocht wordt in kerken en kiosken en een wekelijkse oplage haalt van 600.000 exemplaren. In het artikel verwijst Famiglia Cristiana ook naar een artikel over racisme in Italië in het Franse blad Esprit.

Het siert (sommige) katholieken dat ze het opnemen voor de zigeuners.  Het Vaticaan heeft natuurlijk afstand genomen. Ze zouden toch het gevoel niet willen opwekken dat ze het voor de zwakkeren opnemen zeker ?

Even uit verveling op de Standaardsite surfen. Zien dat België aan het winnen is tegen Italië. Nieuwsgierig de eindstand afwachten. En dan, een beetje trots, vaststellen dat dat land eigenlijk toch nog iets voor je betekent.

Als Italiaan denkt M. dat wij ons wat meer Belg zouden voelen als we een goeie voetbalploeg zouden hebben (Hij voelt zich Italiaan als de Italiaanse ploeg moet spelen). Of dat genoeg is ?

Het is nu in totaal 21 dagen dat ik mijn kindjes niet zie (met een onderbreking van 3 dagen) en in tegenstelling tot de eerste periode zonder hen, begin ik ze toch een heel klein beetje te missen. Plots is het veel moeilijker me voor te stellen waarom het soms zo vermoeiend is, waarom je er soms mééér dan genoeg van hebt. Hier even een reminder voor mezelf met leuke en minder leuke dingen van het ouderschap.

Wat ik mis

Dat ze elkaar een knuffel geven (gebeurt eigenlijk vooral in bijzijn van derden om indruk te maken)

Dat Barba-nò soms om “zorijntjes” (rozijntjes) komt vragen

Dat ik ’s avonds nog eventjes in hun kamer ga kijken en ze zie slapen. Dat ik geen twee lege kamertjes en twee lege bedjes zie zoals nu.

Dat ze soms lang samen kunnen spelen zonder ruzie te maken.

Dat ik soms met hen schilder zonder dat ze ruzie maken, en zonder dat heel het huis vol verf hangt.

Dat ze me spontaan kusjes geven.

Dat ik kinderboeken en kinderkleedjes voor hen kan kopen (in betere tijden)

Dat Barbano’s lichaampje nog helemaal kan beginnen sidderen van blijdschap, zoals bij baby’tjes

Dat Barbaforte zich excuseert voor zijn wangedrag en zegt “sorry mama, ik ben gewoon wat moe”

Wat ik een beetje mis

Dat Barbaforte onze dreigementen overneemt: “als ik dat niet mag, dan zet ik je in de hoek, mama” of aan M’s adres: “als ik dat niet mag, ween ik om mama”

Dat ze mensen luidop beledigen: “kijk, een hond. Ah nee. Het is een mevrouw.”

Dat ze altijd mee willen koken / schoonmaken.

Dat ik soms met hen schilder en dat ze dan ruzie maken en dat het hele huis dan vol verf hangt.

Dat ik elke dag voor boterhammetjes/brood moet zorgen.

Dat ze me vragen verstoppertje/zakdoekje leggen met hen te spelen en dat ik dat doe

Dat ze samen spelen maar na een tijdje beginnen ruzie te maken.

Dat Barba-no zich nooit laat doen in de crèche (ook al daalt zijn populariteit wel soms onder nul)

Dat ze soms een geldig excuus zijn voor “maatschappelijke verwachtingen”. Voor een slordig huis, bijvoorbeeld. Voor een trage thesis (soms). Voor kleren met vlekjes en voor ongebrushed haar.

Wat ik totaal niet mis

Dat ik moet opstaan op elk tijdstip van de nacht en in het bijzonder voor 7 uur ’s morgens

Dat ik heel de buurt bijeen moet roepen om gehoord te worden

Dat het huis altijd vuil is. Dat hun neus altijd vuil is.Dat er véél te véél was is.

Dat ze “ongelukjes” hebben op elk moment van de dag en in alle hoekjes van het huis.

Dat mijn auto altijd onder de koek en de appel hangt.

Dat ze altijd koekjes komen vragen en dat ik vaak toegeef wegens te moe.

Dat ze soms zo hard ruzie hebben dat ik denk dat ze mekaar gaan vermoorden

Dat Barba-no zich ’s morgens nooit wil aankleden en dat zijn kleren steevast door de kamer vliegen

Dat Barbaforte een superlang ritueel nodig heeft om te gaan slapen: dat ik 3 verhaaltjes moet lezen, dat ik op zijn bed moet zitten, dat ik hem terug uit bed moet pakken en hem er terug moet inleggen, dat ik hem dan nog een dertigtal kusjes moet geven. Dat het soms een uur duurt voor ik terug beneden ben en dat mijn avond dan bijna voorbij is.

Dat ik voortdurend vrees voor hun leven (door verdrinking, ongeluk, verstikking, verbranding, uit raam vallen enz.)

Dat ze zoveel energie uit me zuigen dat er nog maar weinig over is om te werken aan de thesis

Dat ik na die dagen met hen meestal te moe ben voor veel avontuur in bed.

Ik was één van de laatsten der Begicisten. U leest het goed. Ik voelde en voel me cultureel verwant met “les Wallons”, veel meer dan met de Nederlanders. We houden van hetzelfde (veel en goed) eten, we hebben dezelfde flauwe humeur, we hebben dezelfde “het-steekt-niet-zo-nauw”-mentaliteit, dezelfde “het-steekt-niet-op-ne-frank”-houding. We spreken dan wel niet dezelde taal, akkoord, maar we verstaan elkaar, in het Frans, in het Nederlands of in het Engels. Wat maakt het uit ?

Ik was dus een Belgicist. Maar sinds dit jaar, het jaar waarin onze Belgische politici meer ruzie maakten dat mjn 2 en 3 jarige peuters (en dat wil wat zeggen), is mijn goesting meer dan over. Er is meer dan één Belgicist nodig om België in stand te houden, en meer dan één persoon moet voor Belgiëgezinde politici stemmen. Wat is het alternatief ? Vlaanderen ? In België mag ik dan wel een Vlaming zijn, maar in Amerika ben ik al blij als ze zich bij België iets anders voorstellen dan een biermerk of een pakje frietjes, en ik haal het niet in mijn hoofd me in het buitenland als Vlaming te presenteren. Ik voel geen enkele verwantschap met iemand als Bart De Wever. Ik kan trouwens de stelling van zijn club dat elke Waal een auto van de Vlaming steelt helemaal niet delen. Ik heb een witte Agilla, daar maalt niemand om, ook geen Waal.

In een zotte bui zeg ik weleens dat ik Italiaanse wil worden. Ik geloof dat dat kan na een aantal jaren huwelijk met nen Italiaan. Maar Bart De Wever is niets in vergelijking met Berlusconi. Ik kan me er niet van weerhouden aan een flauwe remake van Mussolini te denken als ik hem zie. De zigeuners “registreren”? Militairen in straten laten paraderen ? Ik dacht dat iemand u al voor was geweest, beste Silvio.

Wereldburger ? Dat klinkt pedant. Europeaan ? De uitsluiting in een  concours  om Europees ambtenaar te worden, smaakt nog te bitter na. Statenloos ? Ja Statenloos. Dat lijkt me iets voor mij. Dat ligt in geen enkele staat. En dat weet iedereen zijn.

België-Italië. Zaterdag 14 augstus, 12.00